στύξ
στύξ, gén. στυγός (ἡ) [ῠγ]
I froid glacial, frisson, Th. C.P. 5, 14, 4 au plur. ||
II p. suite, ce qui donne le frisson, d’où :
1 objet horrible, monstre, Eschl. Ch. 532 ||
2 horreur, Alciphr. 3, 34.
Étym. στυγέω.
στύξ, στυγός, ἡ (s. Στύξ), übh. das Gehaßte, Verabscheute, Aesch. Ch. 525 ; durchdringender Frost, αἱ στύγες, Theophr.; der Haß, Alciphr. 3.34.