στυπεῖον

στυπεῖον, [ῡ], τό, auch στυππεῖον, wie στύπη, Werg, grober Hanf, u. ein Strick davon, Her. 8.52 ; Schol. Ar. Eq. 129 erkl. τὰ στυππεῖα, καννάβινα, λινᾶ ; Xen. Cyr. 7.5.23 πίτταν καὶ στυππεῖον, ἃ ταχὺ παρακαλεῖ πολλὴν φλόγα ; vgl. Pol. 1.45.12 ; Luc. asin. 31 ; τὰ στυππεῖα, Wergbündel, Plut. Cic. 18. Bei B.A. 302 heißt es ἀφʼ οὗ οἱ λινοῖ χιτῶνες γίγνονται. S. auch στύππιον.