συμπάθεια
συμπάθεια, fellow-feeling, sympathy
συμπάθ-εια [πᾰ], ἡ,
- fellow-feeling, sympathy, Arist. Pr. 7 tit., etc.; τῆς ἐλαίας πρὸς τὴν ἄμπελον Gp. 9.14.1; pity, οὐδεμίαν σ. λαμβάνειν D.S. 13.57; mea σ. my self-pity, Cic. Att. 10.8.10.
- 2 in the Philosophy of Epicurus, corresponding ‘affection’ or quality, affinity, Ep. 1 p.11 U. (pl.), al.; ὁμούρησις καὶ σ. of body and soul, ib. p.20 U.; also in Stoic. Philos., affinity, τῶν μερῶν πρὸς ἄλληλα κοινωνία καὶ σ. Stoic. 2.170, cf. 145; in Music, used of chords which vibrate together, Theo Sm. p.51 H.; sympathetic vibration of bronze vessels, Plb. 21.28.9.
- 3 affinity, concord of heavenly bodies, Vett.Val. 5.13.
- 4 Gramm., analogy, A.D. Adv. 173.26, Synt. 168.18.
- 5 Medic., sympathetic affection of the body, opp. ἰδιοπάθεια, Sor. 1.63, 2.22, Gal. 8.30; ἔστι τις [τῇ μήτρᾳ] πρὸς τοὺς μαστοὺς φυσικὴ σ. Sor. 1.15.
συμπάθεια, ας (ἡ) [πᾰ]
1 participation à la souffrance d’autrui, compassion, sympathie, d’où en gén. communauté de sentiments ou d’impressions, Arstt. Probl. 7, titre ; Pol. 22, 11, 12 ||
2 t. stoïc. rapport de certaines choses entre elles, Plut. M. 906e ||
3 t. de mus. cordes qui résonnent à l’unisson, Théon Sm. 51, 2.
Étym. συμπαθής.
συμπάθεια, ἡ, gleiche Empfindung, Stimmung od. Leidenschaft, Mitempfindung, Mitleiden, Pol. 22.11.12 u. Sp., wie Plut.; bei den Stoikern Geneigtheit beizustimmen, S.Emp. pyrrh. 1.230.
συμπάθεια, ἡ,
- fellow-feeling, sympathy, Arist.