συνέπαινος
συνέπαινος, joining in approbation of
συνέπ-αινος, ον,
- joining in approbation of a thing, σ. εἶναι or γίνεσθαι give oneʼs consent to a thing, τινι Hdt. 3.119, 5.31: abs., ib. 20, Nic.Dam. Fr. 130.18 J.: c. acc. et inf., consent that . ., Hdt. 7.15: c. dat. pers., D.C. 57.15.
συνέπαινος, ος, ον, qui est d’accord avec, qui approuve, Hdt. 5, 20 ; dat. Hdt. 3, 119 ; 5, 31 ; avec une prop. inf. Hdt. 7, 15 ; abs. DC. 57, 15.
Étym. συνεπαινέω.
συνέπαινος, lobend, billigend, beistimmend, τινί, Her. 3.119, 5.20, 31, 32 u. Folgde.
συνέπαινος
συν-έπαινος, ον,
- joining in approbation of a thing, συν. εἶναι to give oneʼs consent to a thing, τινι or absol., Hdt.; c. acc. et inf. to consent that . ., Hdt.