συνδιαίτησις
συνδιαίτησις, a living together, intercourse
συνδῐαίτ-ησις, εως, ἡ,
- living together, intercourse, Metrod. Herc. 831.13, Ph. 2.591, J. AJ 1.1.2, Plu. Aem. 1, Dio 16, etc.; σ. εἰς τοὺς ὑπηκόους ordinary behaviour towards them, Arr. An. 4.7.4.
συνδιαίτησις, εως (ἡ) habitation ou vie commune, commerce familier, Plut. Æmil. 1, Dio. 16, etc. ; μετά τινος, Clém. 297 ; εἴς τινα, Arr. An. 4, 7, avec qqn.
Étym. συνδιαιτάω.
συνδιαίτησις, ἡ, das Zusammenwohnen ; neben συμβίωσις, Plut. Timol. praef.; sol.an. 23 ; οὐκ ἴση εἰς τοὺς ὑπηκόους, Arr. An. 4.7, Betragen gegen die Untertanen.
συνδιαίτησις
from συνδιαιτάομαι
συνδιαίτησις, εως,
- a living together, intercourse, Plut.