συντερμονέω
συντερμονέω, to border on
συντερμονέω,
- march with, border on, χώρᾳ Plb. 1.6.4, 2.21.9.
συντερμονέω-ῶ, être limitrophe de, dat. Pol. 1, 6, 4 ; 2, 21, 9.
Étym. συντέρμων.
συντερμονέω, mit Einem grenzen, Grenznachbar sein, τινί, Pol. 2.21.9 u. öfter.
συντερμονέω
fut. ήσω
- to border on, τινί Polyb. from συντέρμων