συνόχωκα
συνόχωκα, old Ep. intr. pf., an artificial form, perh. of συνέχω, cf. *ὄκωχα.
- to be σύνοχος (joined together), ὤμω ἐπὶ στῆθος συνοχωκότε shoulders bent in or contracted upon the chest, Il. 2.218 (συνοκωχότε in Hsch. is prob. an ancient cj., as if pf. of συνέχω).
- II collapse, τείχεος ὡς ἤδη συνοχωκότος ἐν κονίῃσιν Q.S. 7.502. [edited on basis of Supp.]
συνόχωκα (part. -ωκώς) anc. pf. poét. de συνέχω p. *συνόκωχα :
1 être ramassé sur soi-même, être fortement emboîté, Il. 2, 218 ||
2 s’affaisser, s’enfoncer, Q. Sm. 7, 502.
συνόχωκα, altep. u. ion. parf. zu συνέχω, für συνόκωχα, sich zusammenhalten, sich verbinden ; ὤμω ἐπὶ στῆθος συνοχωκότε, gegen die Brust zusammengebogene Schulterknochen, Il. 2.218 ; einzeln bei sp.D., zusammenfallen, niedersinken, Qu.Sm. 7.502, τείχεος ὡς ἤδη συνοχωκότος ἐν κονίῃσιν.
συνόχωκα
Epic intr. perf. of συνέχω, for συνόκωχα
- to be held together, ὤμω ἐπὶ στῆθος συνοχωκότε shoulders contracted upon the chest, Il.