συντακτικός
συντακτικός, putting together, composing
συντακ-τικός, ή, όν,
- putting together, composing, Theo Sm. p.12H., Suid.
- II (συντάσσω IV) of or for departure, ὁ σ. (sc. λόγος) or ἡ σ. (sc. ῥῆσις) a farewell speech, Men.Rh. pp. 430,432 S., cf. Him. Ecl. 11 tit.
- III -κός, ὁ, official in Egypt, classifier of soldiers, cleruchs, etc., into categories, PTeb. 120.50 (i B.C.), cf. 191 (i B.C.), BGU 1565.3 (ii A.D.).
συντακτικός, ή, όν [ῐ]
1 qui met en ordre, Théon Sm. 12, 13 ||
2 d’adieu, qui concerne les adieux : ὁ σ. (s. e. λόγος) et abs. ἡ σ. paroles, discours d’adieu, Rhét. 9, 309, 313 W.
Étym. συντάσσω.
συντακτικός, ή, όν,
1) zusammenordnend, -stellend.
2) vom pass. συντάσσομαι, zum Abschiede gehörig, λόγος, Abschiedsrede, Sp.
1) zusammenordnend, -stellend.
2) vom pass. συντάσσομαι, zum Abschiede gehörig, λόγος, Abschiedsrede, Sp.