σωρείτης
σωρείτης, heaped up
σωρ-είτης, σωρ-ειτικός, v. σωρίτης, -ιτικός.
σωρείτης, ου, adj. mis en monceau, formé par accumulation : σ. συλλογισμός, Cic. Acad. 2, 16 ; Luc. Conv. 23, etc. ; ou simpl. ὁ σ. Gal. sorite, genre de raisonnement fondé sur une accumulation de prémisses.
Étym. σωρεύω.
σωρείτης, ὁ, gehäuft, haufenweise ; bes. hieß ein Trugschluß in der Dialektik συλλογισμὸς σωρείτης, der Häufelschluß, sorites, Luc. Conv. 23.
σωρείτης, ου, ὁ,
σωρός
- masc. adj. heaped up: ὁ σωρείτης συλλογισμός a sorites or heap of syllogisms, the conclusion of one forming the premiss of the next, Luc.