σῖγα

σῖγα, Adv., (σιγή)

• silently, used in Trag. (and late Ep., A.R. 1.267), σῖγʼ ἔχοντες S. Ph. 258; σῖγʼ ἔχουσα πρόσμενε Id. El. 1236; ἀλλὰ σ. πρόσμενε ib. 1399; ἄκουε σ. Id. Fr. 815; κάθησο σ. Ar. Ach. 59: also as an exclam., σῖγα hush! be still! A. Ag. 1344; so οὐ σ.; Id. Th. 250; οὐ σῖγʼ ἀνέξει; S. Aj. 75; the public crier proclaiming silence said σ. πᾶς (sc. ἔστω), Ar. Ach. 238, cf. E. Hec. 532; σ. κηρῦξαι στρατῷ Id. Ph. 1224.
• • • 2 under oneʼs breath, in a whisper, quietly, secretly (cf. σιγή II), τὰ δὲ σ. τις βαΰζει A. Ag. 449; σῖγʼ ἐπέρχεται φάτις S. Ant. 700; σ. σήμαινε Id. Ph. 22; σ. μὲν ἡρώεσσιν ἐκέκλετο Orph. A. 702; πῶς αἱ πατρῷαί σʼ ἄλοκες φέρειν . . σῖγʼ ἐδυνάθησαν; S. OT 1212.

σῖγα, adv., stillschweigend, still ; οὐ σῖγα ; μηδὲν τῶνδʼ ἐρεῖς κατὰ πτόλιν ; Aesch. Spt. 250 ; Ag. 1317, Ch. 94 ; ἀλλὰ σῖγα πρόσμενε, Soph. El. 1391 ; οὐ σῖγʼ ἀνέξει ; Aj. 75 ; σῖγʼ ἔχειν, sich ruhig verhalten, Phil. 258 u. öfter, wie Eur. u. Ar. Ach. 226.

σῖγα σιγή

• • • 1silently, σῖγα ἔχειν to be silent, Soph.; κάθησο σῖγα Ar.; alone, σῖγα hush! be still! Aesch.:—the public crier proclaiming silence said σῖγα πᾶς (sc. ἔστω) Ar.
    • 2under oneʼs breath, in a whisper, secretly, Aesch., Soph.