τέλος

τέλος, εος, τό, (τέλλομαι, τέλλω)

• coming to pass, performance, consummation, εἰ γὰρ ἐπʼ ἀρῇσιν τ. ἡμετέρῃσι γένοιτο Od. 17.496; ἐν [θεοῖς] τ. ἐστὶν ὁμῶς ἀγαθῶν τε κακῶν τε Hes. Op. 669; δίκη δʼ ὑπὲρ ὕβριος ἴσχει ἐς τ. ἐξελθοῦσα issuing in fulfilment, execution, ib. 218; καθάπερ ἐκ δίκης κατὰ νόμον τ. ἐχούσης PEleph. 1.12 (iv B.C.), cf. IG 12(7).67.48 (Arcesine, iv/iii B.C.); καθήκει νῦν [τὰν γνώμαν] ἐπὶ τέλος ἀχθῆμεν SIG 793.7 (Halasarna, i A.D.); ἔλπομαι μέν, ἐν θεῷ γε μὰν τ. Pi. O. 13.105, cf. N. 8.45, 10.29, D. 18.193; ἢν θεὸς ἀγαθὸν τ. διδῷ αὐτῷ X. Cyr. 3.2.29; ἐν πείρᾳ τ. διαφαίνεται Pi. N. 3.70; ψευστήσεις, οὐδʼ αὖτε τ. μύθῳ ἐπιθήσεις Il. 19.107, cf. Isoc. 5.71, 6.77; result, τ. δʼ οὔ πώ τι πέφανται Il. 2.122; εἵως κε τ. πολέμοιο κιχείω 3.291; ἐν γὰρ χερσὶ τ. πολέμου 16.630; ἶσον τείνειεν πολέμου τ. 20.101, cf. Hes. Th. 638 (but ἢ πολέμοιο ἢ λοιμοῖο τ. ποτιδέγμενοι the coming to pass (outbreak) of . ., A.R. 4.1282); τί μὰν ἀφήσει τ.; S. OC 1468 (lyr.); τί ἔσται τὸ τ. τῶν γιγνομένων τούτων ἐμοί; Hdt. 1.155, cf. Isoc. 6.50; ἀποίητον . . θέμεν ἔργων τ. undo things done, Pi. O. 2.17; ὁδοῦ τ. S. OC 1400; φόνου τ. A.R. 1.834; τοῦ δʼ ὔμμι τέλος κρηῆναι ἔοικεν Id. 3.172; τῷ τ. πίστιν φέρων the outcome, S. El. 735; Ζεὺς πάντων ἐφορᾷ τ. Sol. 13.17; ἀκόλουθον τὸ τ. ἐξέβη τοῦ κινδύνου ταῖς ἐπιβολαῖς Plb. 4.11.9; ἀμφίδοξα τὰ τ. τῶν κινδύνων αὐτοῖς ἀπέβαινε Id. 18.28.11, cf. 18.32.12, 3.5.7; τ. τοιόνδε ἐγένετο τῆς μάχης Hdt. 9.22, cf. Plb. 1.61.2; μάχης . . κεκύρωται τ. A. Ch. 874; διὰ μάχης ἥξω τέλους, = διὰ μάχης ἥξω, Id. Supp. 475; ἐπʼ ἀμφότερα μαχᾶν τάμνειν τ. to seek to determine the issue of the battles in both directions, Pi. O. 13.57; more generally, event, οὐ γὰρ ἔγωγέ τί φημι τ. χαριέστερον εἶναι ἢ ὅτε . . Od. 9.5: in concrete sense, result, product, τ. εὐπεψίας αἱματικῆς πιμελὴ καὶ στέαρ Arist. PA 672a4, cf. GA 725b8.
• • • 2 in contexts like Hes. Op. 669, Il. 16.630 (v. supr.), τ. can be understood as power of deciding, supreme power, and so we have τ. μὲν Ζεὺς ἔχει . . πάντων ὅσʼ ἐστί Semon. 1.1; ἐν δʼ ἐμοὶ τ. αὐτοῖν γένοιτο τῆσδε τῆς μάχης πέρι S. OC 423; [Ἄπολλον] . . ὅθεν πολεμόκραντον ἁγνὸν τ. ἐν μάχᾳ A. Th. 162 (lyr.); τελέων τελειότατον κράτος, ὄλβιε Ζεῦ Id. Supp. 525 (lyr.); τ. ἔχει δαίμων βροτοῖς, τ. ὅπᾳ θέλει E. Or. 1545 (lyr.); τ. δʼ ἐφʼ ἡμῖν, εἴτε . . εἴτε . . Id. Hel. 887; καὶ τοῖσʼ (sc. ἰητροῖς) οὐδὲν ἔπεστι τ. they have no power or efficacy, Sol. 13.58: and in the civil sphere, τ. ἔχειν, of persons, to have the power to ratify, IG 1(2).57.25, Foed. ap. Th. 4.118, Arist. Pol. 1322b13; ὅ τι ἂν δόξῃ τοῖς πλείοσι τοῦτʼ εἶναι τ. the decision of the majority must be final, ib. 1317b6; κύριος ἔστω ἐπιβάλλειν κατὰ τὸ τ. shall have authority to inflict a fine up to the limit of his powers, Lex ap. D. 43.75; κατὰ τὸ τ. ζημιοῦσθαι Is. 4.11; τοῖς κατʼ ἐμπορίαν παραγιγνομένοις μηδὲν ἔστω τ. πλὴν ἐπὶ κήρυκι ἢ γραμματεῖ Foed. ap. Plb. 3.22.8; τ. ἔχειν, of things, to have decisive or final authority, σφῷν μὲν ἐντολὴ Διὸς ἔχει τ. δή A. Pr. 13; ἡ . . τούτου αἰτίασις οὐκ ἔχει τ. has no validity, Antipho 5.89; πρὶν τ. τι αὐτῶν ἔχειν before any of the terms had validity, i.e. had been ratified, Th. 5.41, cf. D. 35.27; τοῦ ζῆν καὶ μὴ ζῆν τὸ τ. ἐστὶν ἐν τῷ ἀναπνεῖν the decisive difference between . ., Arist. Resp. 480b19.
    • 3 magistracy, office, τ. δωδεκάμηνον Pi. N. 11.9 (δυω- codd.); οἱ ἐν τ. men in office, magistrates, S. Aj. 1352, Ph. 385, Th. 3.36; ἔξω τῶν βασιλέων καὶ τῶν μάλιστα ἐν τ. Id. 1.10, cf. 6.88; οἱ ἐν τέλεϊ ἐόντες Hdt. 3.18, 9.106; poet., οἱ ἐν τέλει βεβῶτες S. Ant. 67; οἱ τὰ τ. ἔχοντες Foed. ap. Th. 5.47; ὂρ μέγιστον τ. ἔχοι Schwyzer 409.3 (Elis, V B.C.); τοὺς . . τὸ ὁροφυλακικὸν τ. ἔχοντας SIG 633.94 (Milet., ii B.C.); τὸ τ. the government, τοιαῦτʼ ἔδοξε τῷδε Καδμείων τέλει A. Th. 1030; τὰ τ. the magistrates, Th. (with a masc. part. and pl. (v.l.) verb) 1.58, 4.15, X. An. 2.6.4.
    • 4 decision, doom, Ζεὺς . . οἶδε, ὁπποτέρῳ θανάτοιο τ. πεπρωμένον ἐστί Il. 3.309; Κῆρες δὲ παρεστήκασι . ., ἡ μὲν ἔχουσα τ. γήραος ἀργαλέου, ἡ δʼ ἑτέρη θανάτοιο Mimn. 2.6; μήτηρ . . μέ φησι διχθαδίας Κῆρας φερέμεν θανάτοιο τέλος δέ (or τέλοσδε) Il. 9.411, cf. 13.602; ἐξέφυγον θανάτου τ. Archil. 6.3; τ. θανάτου ἀλεείνων Od. 5.326; τ. θανάτοιο κάλυψεν Il. 5.553; οὐδέ κέ μʼ ὦκα τ. θανάτοιο κιχείη 9.416, cf. 11.451; ἡμετέρου θανάτοιο κακὸν τ., οἷον ἐτύχθη Od. 24.124, cf. A. Th. 906 (lyr.):—judicial decision, ἀμμενῶ τ. δίκης Id. Eu. 243; κύριον μένει τ. ib. 544 (lyr.); οὐκ ἔχουσα τῆς δίκης τ. not having authority to decide the case, ib. 729; ἦ κἀπʼ ἐμοὶ τρέποιτʼ ἂν αἰτίας τ.; will you submit the decision of this case to me? ib. 434; τὸ τ. κρίνειν Pl. Lg. 768b; τ. ἐπιθέτω τῇ δίκῃ ib. 767a, cf. 761e, 957b; decision of an assembly, A. Supp. 603, 624; of a king, Id. Ag. 934; ἐξαιτράπης ἐὼν Ἰωνίης, τ. ἐποίησε τὴν γῆν εἶναι Μιλησίων prob. in SIG 134b30 (Milet., iv B.C.); ὥς τοι ἐγὼ μύθου τ. ἐν φρεσὶ θείω the summing up or crux of the matter, Il. 16.83.
    • 5 something done or ordered to be done, task, service, duty, γνῶ . . ὅ οἱ οὔ τι τ. κατὰ καίριον ἦλθεν on no fatal errand, Il. 11.439 (nisi leg. κατακαίριον) ; οὐδὲ μακύνων τ. οὐδέν Pi. P. 4.286; ὅσοις τοῦτʼ ἐπέσταλται τ. A. Eu. 743, cf. Ag. 908; μʼ Ἀπόλλων τῷδʼ ἐπέστησεν τέλει ib. 1202, cf. Ch. 760; ἄυπνα ὀμμάτων τέλη the wakeful duties (or services) of the eyes, E. Supp. 1137 (lyr.); ἀμφοτερᾶν τοι χαρίτων . . ζεύξω τ. the rendering of both services, Pi. I. 1.6; αἰτουμένῳ μοι κοῦφον εἰ δοίης τ. a small service or favour, A. Th. 260; ἡξῶ ναὶ τὸν Πᾶνα κακὸν τ. αὐτίκα δωσῶν Theoc. 4.47; obligation to render a service or payment, ὅτε δὴ μισθοῖο τ. πολυγηθέες ὧραι ἐξέφερον the Payment(-day) of the wage, Il. 21.450; οἱ δʼ ἐλάττω τῶν ἱκανῶν κεκτημένοι, τὴν ἀναγκαίαν ἀτέλειαν ἔχοντες, ἔξω τοῦ τ. εἰσὶ τούτου D. 20.19, cf. Poll. 8.156; ἐν τέλει μαθεῖν to be taught for a fee, Id. 4.46.
    • 6 pl., services or offerings due to the gods, δαίμοσιν θῦσαι θέλουσα πελανόν, ὧν τέλη τάδε A. Pers. 204; ἔνθʼ ὁρίζεται βωμοὺς τ. τʼ ἔγκαρπα Κηναίῳ Διί S. Tr. 238; ἔλιπον Ζηνὶ τροπαίῳ πάγχαλκα τ. Id. Ant. 143 (anap.); γῇ δὲ τῇδε Σισύφου σεμνὴν ἑορτὴν καὶ τέλη προσάψομεν E. Med. 1382; θεοῖσι μικρὰ θύοντες τέλη Id. Fr. 327.6; of the Eleusinian mysteries, οὗ πότνιαι σεμνὰ τιθηνοῦνται τ. S. OC 1050 (lyr.), cf. Fr. 837; σεμνῶν ἐς ὄψιν καὶ τ. μυστηρίων E. Hipp. 25; called μεγάλα τ., Pl. R. 560e; rarely in sg., τοῦδε μυστικοῦ τέλους this mystic rite, A. Fr. 387; of the marriage rite, τ. γάμοιο Od. 20.74, cf. A.R. 4.1202, AP 6.276 (Antip.); γαμήλιον τ. A. Eu. 835; τὰ νυμφικὰ τ. S. Ant. 1241; τ. ὁ γάμος ἐκαλεῖτο Poll. 3.38, cf. Paus.Gr. Fr. 306, Sch. Ar. Th. 982, Stob. 2.7.3a.
    • 7 service rendered by a citizen in the Solonian constitution to the state, also his rating according to this service, θητικοῦ ἀντὶ τέλους ἱππάδʼ ἀμειψάμενος Epigr. ap. Arist. Ath. 7.4; τιμήματι διεῖλεν εἰς τέτταρα τ. four ratings or classes, ib. 7.3; later, τὸ τῶν ἱππέων τ., Lat. ordo equester, D.C. 48.45, al.
    • 8 dues exacted by the state, Ar. V. 658 (pl.), Pl. R. 425d (pl.); ἀγορᾶς τ. a market-toll, Ar. Ach. 896; πορνικὸν τ. Aeschin. 1.119; τ. πρίασθαι, πωλεῖν, farm a tax or let it, D. 24.144, Aeschin. l.c.; ἐκλέγειν. πράττειν, levy it, D. l.c., Alex. 263.3, Aeschin. 3.113; τελεῖν pay a tax or duty, Pl. Lg. 847b; εἰ τὰ τ. τελεῖ, ποῖον τ. τελεῖ, questions put to candidates at Athens, Din. 2.17, Arist. Ath. 7.4; τέλη κατατίθησιν Antipho 5.77; καταβαλεῖν And. 1.93; freq. in Inscrr., IG 1(2).46.12, al., SIG 135.14 (Olynthus, iv B.C.), al., and Papyri, τὸ ὡρισμένον τῆς αἰτήσεως τ., etc., POxy. 1473.30 (iii A.D.), cf. PCair.Zen. 240.7 (iii B.C.), etc.: metaph., τέλη λύειν, v. λύω V.2.
    • 9 financial means, expenditure, usu. in dat. pl., ὃς ἂν τοῖς ἰδίοις τ. μὴ ἑαυτὸν μόνον, ἀλλὰ καὶ τὴν πόλιν ὠφελῇ by the use of his own means, Th. 6.16; κακῶς ἡμᾶς αὐτοὺς ποιούντων τέλεσι τοῖς οἰκείοις if we harm ourselves at our own expense, Id. 4.60; ἀναγραψάτω . . τέλεσι τοῖς Λεωνίδου IG 1(2).56.22, cf. 94.14, al.; Χερρόνησον τοῖς αὑτοῦ τ. διορύξει D. 6.30; δημοσίοις τέλεσι Plu. Phoc. 38: in nom. sg., μάτην γὰρ οἴκῳ σὸν τόδʼ ἐκβαίη τ. E. Fr. 639.
    • 10 a military station or post with defined duties (cf. signf. 5), ἐλθεῖν εἰς φυλάκων ἱερὸν τ. Il. 10.56; αἶψα δʼ ἐπὶ Θρῃκῶν ἀνδρῶν τ. ἷξον ἰόντες ib. 470; δόρπον ἔπειθʼ ἑλόμεσθα κατὰ στρατὸν ἐν τελέεσσιν at our posts, in the ranks, 11.730, cf. 18.298; later, military unit, division, squadron, τέλει ἑνὶ τῶν ἱππέων Th. 2.22, cf. 4.96; πελταστῶν τέλη E. Rh. 311; κατὰ τέλεα Hdt. 1.103, 7.87, al.; κατὰ τέλη Th. 6.42, Plb. 11.11.6, cf. 11.15.2, Polyaen. 2.1.17; in the Roman army, legion, J. AJ 14.16.2, BJ 1.17.9, Plu. Ant. 18, 56, App. BC 5.87, al.
    • • b a force of 2048 infantry, = μεραρχία, Ascl. Tact. 2.10, Arr. Tact. 10.5, Ael. Tact. 9.7.
      • c a force of 2048 cavalry, Ascl. Tact. 7.11, Arr. Tact. 18.4, Ael. Tact. 20.2.
    • 11 δίρρυμά τε καὶ τρίρρυμα τέλη troops or columns of . . chariots, A. Pers. 47 (anap.); of ships, τρία τ. ποιήσαντες τῶν νεῶν Th. 1.48: also ὀρνίθων τέλεα flocks of birds, v.l. for γένεα, Hdt. 2.64; τ. ἀθανάτων A. Fr. 151 (anap.).
    • 12 a territorial division, Στρατικὸν τ. SIG 421.44 (Acarnania, iii B.C.); Κορωνείων τὸ τ. Supp.Epigr. 3.354 (Thebes, iii B.C.); τὸ Λοκρικὸν τ. GDI 2070 (Delph., ii B.C.).
  • II degree of completion or attainment, τόσσον μὲν ἔχον τ., οὔατα δʼ οὔ πω . . προσέκειτο Il. 18.378; degree of maturity, age, ἐπὴν δὴ τοῦτο τ. παραμείψεται ὥρης Mimn. 2.9; ἥβης πρὶν τ. ἄκρον ἰδεῖν Simon. 123; ἥβης τ. μολόντας E. Med. 920; εἰς ἀνδρὸς τ. ἰέναι manʼs estate, Pl. Mx. 249a; εἰς πρεσβύτου τ. ἀφικομένοις Id. Epin. 992d; τὸ τῶν παίδων τ. ἄδηλον οἷ τελευτᾷ κακίας καὶ ἀρετῆς ψυχῆς τε πέρι καὶ σώματος Id. Smp. 181e; οὐδὲ γήρως ἔβας τ. σὺν τᾷδε E. Alc. 413 (lyr.).
  • • • b a length of time (or space), term, course, ἀρετάς, αἷσι Κλεωνυμίδαι θάλλοντες αἰεὶ σὺν θεῷ θνατὸν διέρχονται βιότου τ. Pi. I. 4(3).5(23); so perh. in E. Hipp. 87 (v. infr. 3), and in διὰ τέλους (v. infr. 2 c).
    • 2 state of completion or maturity, τ. λαβεῖν, ἔχειν, of plants or animals, to attain maturity, Pl. Phdr. 276b, Lg. 834c, cf. 899e: hence, completion, end, finish, τ. ἐπιθεῖναι τῷ λόγῳ complete it, Id. Smp. 186a, cf. Prt. 348a; ὃ πᾶσι τοῖς προτέροις ἐπέθηκε τ. as a finish to all his former acts, D. 18.140; τὸ τ. τῆς σκηνῆς ἐποιήσαντο X. Cyr. 2.3.24; ταύτης . . τῆς ἡμέρας τοῦτο τὸ τ. ἐγένετο Id. An. 1.10.18; τ. λαβεῖν to be completed, Pl. R. 501e, Isoc. 4.5; τ. ἔχειν Pl. Lg. 772c; οὐ τ. ἵκεο μύθων didst not reach the end of thy speech, Il. 9.56; ἐπὶ τέλους τοῦ δρόμου Pl. R. 613d; μέχρι τοῦ τὸ προκείμενον ἐπὶ τέλος ἀχθῆναι PTeb. 14.8 (ii B.C.); ἑκάστων πρὸς τέλος ἀχθέντων UPZ 108.29 (ii B.C.), cf. BGU 1816.11 (i B.C.); ἡ εἰκοστὴ τοῦ νοσήματος ἡμέρα τ. μὲν τριῶν ἑβδομάδων, ἓξ δὲ τετράδων Gal. 18(2).234:—freq. in Adverbial phrases:
    • • a τέλος at last, ὥστε τ. ἡσυχίαν ἦγον Th. 2.100, cf. 5.46; but most freq. at the beginning of the clause, μάχης δὲ καρτερῆς γενομένης, τέλος οὐδέτεροι νικήσαντες διέστησαν Hdt. 1.76, cf. 4.131, al.; τέλος δέ Id. 1.36, Thgn. 1294, etc.; ἀλλὰ τ. Hdt. 6.137; τ. μέντοι Id. 5.89, X. HG 5.4.30; τ. γε μέντοι S. Ant. 233; καὶ τ. Hdt. 4.154, Th. 1.109; τό γε τ. Pl. Lg. 740e.
      • b ἐς τ. in the end, in the long run, πάντως ἐς τ. ἐξεφάνη Sol. 13.28, cf. Hdt. 9.37; εἰς τ. S. Ph. 409; θνητῶν δʼ εἰς τ. ὄλβιος οὐδείς E. IA 161 (anap.), cf. Hdt. 3.40; ὁρῶντες τὴν Λιβύην εἰς τ. ἀβλαβῆ διαμένουσαν altogether, completely, Plb. 1.20.7, cf. PTeb. 38.11 (ii B.C.), OGI 90.12 (Rosetta, ii B.C.), PSI 10.1120.5 (i B.C./i A.D.); ἐς τ. ἄνυε μοίρας dub. l. in Theoc. 1.93.
      • c διὰ τέλους (orig. perh. from signf. I.1 or 5, or II.1b, through the (whole) performance or time), through to the end, completely, A. Pr. 275, S. Aj. 685, E. Supp. 270, Isoc. 5.24, 8.17, 19.4; throughout, all the time, always, Antipho 5.42, Timocl. 8.5, Hegesipp.Com. 2.3; so διὰ τέλεος Hp. Acut. 46 (= διὰ παντὸς καὶ ἀεί acc. to Gal. 15.618); διὰ τέλους ἀεί Pl. Phlb. 36e; permanently, for good, τοῦ ἀφεθῆναί σε διὰ τ. PPetr. 2 p.45 (iii B.C.).
      • d ἐπὶ τέλος at the end, opp. ἐν ἀρχῇ, Gal. 19.183.
      • e τέλει perh. in the end, S. OT 198 (lyr.).
    • 3 esp. τ. ἔχειν βίου to have reached the end of life, to be dead, Pl. Lg. 801e; ἐμοὶ μὲν τοῦ βίου τὸ τ. ἤδη πάρεστιν X. Cyr. 8.7.6; πᾶσίν ἐστιν ἀνθρώποις τ. τοῦ βίου θάνατος D. 57.27; εἰς τ. τοῦ ζῆν ἀφικνεῖσθαι S. OC 1530: less freq. abs., death, ἐλπίς ἐστι νύκτερον τ. μολεῖν A. Th. 367 (lyr.); οἱ νεηνίαι οὐκέτι ἀνέστησαν ἀλλʼ ἐν τέλεϊ τούτῳ ἔσχοντο Hdt. 1.31; ἔχει τὸ κάλλιστον τ. X. Cyr. 7.3.11; ἔχει τ., = τετελεύτηκε, Laconian phrase acc. to Hsch.; τῶν ἤδη τ. ἐχόντων Pl. Lg. 717e, cf. 772c, BGU 1857.7 (i B.C.); reversely, τ. ἔχει τινά Pl. Lg. 740c; οἷόν σε βίου τ. εἷλε E. Rh. 735 (anap.):—but ὀλβίως ἔλυσεν τὸ τ. βίου has paid lifeʼs toll (cf. supr. Ι.8), S. OC 1720 (lyr.); τὸ τ. ὁ χρόνος ἀπαιτεῖ Poet. in Mus.Script. p.452 von Jan; also τ. δὲ κάμψαιμʼ ὥσπερ ἠρξάμην βίου E. Hipp. 87 (cf. supr. II.1b); πρὶν ἂν πέλας (v.l. τέλος) γραμμῆς ἵκηται καὶ τ. κάμψῃ βίου Id. El. 955-6.
    • 4 end, cessation, ὡς δὲ πρὸς τ. γόων ἀφίκοντʼ S. OC 1621; πῶς τροχηλάτου μανίας ἂν ἔλθοιμʼ ἐς τ. πόνων τʼ ἐμῶν; E. IT 83; ὅταν δὴ πημάτων λάβῃ τ. Id. Hel. 534; τ. δέχει δὴ τῶν ἐμῶν προσφθεγμά των Id. Hec. 413; ἡ μὲν οὖν ἐπανάστασις . . τοῦτο τὸ τ. ἔσχεν Hell.Oxy. 10.3; ἐπειδὴ οὐχ οἷόν τε εἰς ἄπειρον, τ. ἔσται πάσης φορᾶς Arist. Metaph. 1074a30.
    • 5 end of a word, A.D. Pron. 12.25, al.; of a sentence, ἐπὶ τέλει πρόσκειται Sor. 1.43, cf. Gal. 15.20; of a chapter or book, ἐπὶ τέλει ἀναλυθήσεται Archim. Sph.Cyl. 2.4, cf. Gal. 15.10; πρὸς τῷ τ. ῥηθήσεται Pl. Lg. 957b; πρὸς τῷ τ. τοῦ ἐντέρου Arist. PA 675a16; ἀπὸ τέλους τοῦ σταδίου, opp. ἀπὸ μέσου, Id. Ph. 239b34 (cf. infr. III.2).
  • III achievement, attainment, τηλοῦ ἐμοὶ νόστοιο τ. γλυκεροῖο γενέσθαι Od. 22.323, cf. Pi. N. 3.25; τ. δὲ τῆς ἀπαλλαγῆς τοῦ Αἰθίοπος ὧδε ἔλεγον γενέσθαι Hdt. 2.139; πῶς ἂν καὶ τοῦτο τοῦ τ. τυγχάνοι, i.e. might be achieved, Gem. 8.36.
  • • 2 winning-post, goal in a race, πρὸς τ. ὀρνύμενον B. 5.45; in a contest, ἔστιν δʼ ἀφάνεια τύχας καὶ μαρναμένων, πρὶν τ. ἄκρον ἱκέσθαι Pi. I. 4(3).32(50); εἰς τ. ἐλθεῖν, of runners in a race, Pl. R. 613c.
    • • b prize, ἔφερε πυγμᾶς τ. Pi. O. 10(11).67; οὐ γὰρ ἦν πενταέθλιον ἀλλʼ ἐφʼ ἑκάστῳ ἔργματι κεῖτο τ. Id. I. 1.27; ποτὶ γραμμᾷ μὲν αὐτὰν στᾶσε κοσμήσαις, τ. ἔμμεν ἄκρον Id. P. 9.118 (perh. ‘to be the winning post and prize’); κρίνεις τ. ἀρετᾶς B. 10.6: metaph., οὐκ ἔχω εἰπεῖν τίνι τοῦτο Μοῖρα τ. ἔμπεδον ὤρεξε Pi. N. 7.57.
    • 3 Philos., full realization, highest point, ideal, ἅπτεσθαι τοῦ τ. Pl. Smp. 211b; πρὸς τ. ἰὼν τῶν ἐρωτικῶν ib. 210e; πρὸς τ. ἀρετῆς ἐλθόντα Id. Clit. 410e, cf. R. 613c.
    • • b the end or purpose of action, τ. εἶναι ἁπασῶν τῶν πράξεων τὸ ἀγαθόν Id. Grg. 499e; freq. in Arist., EN 1094a18, al.: hence, the final cause, = τὸ οὗ ἕνεκα, Id. Metaph. 994b9, 996a26, al.; hence simply = τὸ ἀγαθόν, the chief good, Id. EN 1097a21, Zeno Stoic. 1.45, etc.

τέλος, εος, τό,
1) Ende, Ziel, Vollendung ; γάμοιο, die Vollziehung der Heirat, Od. 20.74 ; τέλος ἐπιτιθέναι τινί, z.B. μύθῳ, Il. 19.107, 20.369, das Wort in Erfüllung gehen lassen ; τέλος ἐπιγίγνεταί τινι, Einem kommt die Erfüllung seines Wunsches, Od. 17.496 ; τέλος ἔχειν, das Ziel oder die Vollendung erreicht haben, vollendet oder fertig sein, Il. 18.378 ; εἵως κε τέλος πολέμοιο κιχείω, 3.291, bis ich das Ziel des Kriegs erreicht habe ; ἐν γὰρ χερσὶ τέλος πολέμου, ἐπέων δʼ ἐνὶ βουλῇ, 16.630, die entscheidende Kraft des Kriegs, die den Kampf vollendet, beruht in den Fäusten ; vgl. εἰ δὲ θεός περ ἶσον τείνειεν πολέμου τέλος, 20.101 ; Hes. Th. 638. Aehnlich sagt Pind. ἐν θεῷ τέλος, Ol. 13.105, Gott hat die Entscheidung ; u. so ἐστὶν πᾶν τέλος ἔργων, N. 10.29. So ist auch θανάτου τέλος eigtl. des Todes entscheidende Gewalt, vgl. Nitzsch zu Od. 9.5 ; ὁπποτέρῳ θανάτοιο τέλος πεπρωμένον ἐστίν, Il. 3.309 ; οὐδέ κέ μʼ ὦκα τέλος θανάτοιο κιχείη, 9.416 ; φθῆ σε τέλος θανάτοιο κιχήμενον, 11.451 ; πυγμᾶς τέλος, des Faustkampfs entscheidender Erfolg, Sieg, Pind. Ol. 11.67 ; μάχης, Aesch. Ch. 874 ; ἀναμένω τέλος δίκης, Eum. 234, 699 ; vgl. noch τὸ τούτου τέλος ἐν θεῷ ἦν, οὐκ ἐν ἐμοί, Dem. 18.193 ; – die Grenze, das Aeußerste, τέλος ἀγαθῶν τε κακῶν τε, Hes. O. 671, die Grenzscheide ; festgesetzte Zeit, τέλος μισθοῖο, die gesetzte Zeit, der Termin der Auszahlung des Lohnes, Il. 21.450. – Hauptzweck, Hauptsache, μύθου, μύθων, Il. 9.56, 16.83. – Der Zustand der Vollendung oder Vollkommenheit, überh. das Ende ; ποῖ δʼ ἔτι τέλος ἐπάγει θεός ; Aesch. Spt. 142 ; ὡς ἰδεῖν τέλος πάρεστιν οἷον ἤνυσεν κακόν, Pers. 712 ; ἡβης τέλος μολόντες, Eur. Med. 920 ; – τέλος εἶναι ἁπασῶν τῶν πράξεων τὸ ἀγαθόν, Plat. Gorg. 499e ; τέλος ἐπιθεῖναι τῷ λόγῳ, vollenden, Symp. 186a, u. sonst. – Οἱ τὸ τέλος ἔχοντες, die Vollendeten, Gestorbenen, Legg. IV.717e ; ἐπεὶ τέλος εἶχεν ἡ θυσία, Xen. Cyr. 3.3.34 ; ἐπὶ τέλος ἄγειν, zu Ende führen, Pol. 3.5.7, u. oft ; τὰ τέλη συνεξακολουθεῖ ταῖς Ῥωμαίων προ-, θέσεσιν, 18.15.12 ; μηδὲν ἔστω τέλος πλὴν ἐπὶ κήρυκι καὶ γραμματεῖ, 3.22.8, Nichts soll gültig sein. – Adverbial findet sich am häufigsten τέλος gebraucht, Aesch. Prom. 664, Pers. 454, Soph. Aj. 294, 998 u. öfter, Eur. I.T. 1343 ; auch τὸ τέλος, endlich, am Ende, zuletzt, Her. u. Folgde, wie Plat. Tim. 81d ; Xen. An. 1.10.3 u. öfter ; – ἐς τὸ τέλος, Her. 3.40 ; vgl. Soph. Phil. 407 ; – διὰ τέλους, bis ans Ende, ὡς μάθητε διὰ τέλους τὸ πᾶν, Aesch. Prom. 273 ; Eum. 64 ; διὰ τέλους εὐχου τελεῖσθαι τοὐμὸν ὧν ἐρᾷ κέαρ, Soph. Aj. 670 ; οὐ δύνανται διὰ τέλους εἶναι σοφοί, Eur. Hec. 1193, vgl. Suppl. 270 ; immerfort, Isocr. 3.25 ; ἀρχόμενος καὶ διὰ τέλους, Plat. Soph. 237a ; διὰ τέλους ἀεί, Phil. 36e, u. oft ; Xen. u. Folgde ; – εἰς τέλος = ganz und gar, Pol. sehr häufig, u. a.Sp.
2) eine Schar Krieger, wahrscheinlich von bestimmter Anzahl ; δόρπον ἔπειθʼ εἵλοντο κατὰ στρατὸν ἐν τελέεσσιν, Il. 11.730, 10.470, 18.298 ; u. so heißt die Schar der Wächter φυλάκων ἱερὸν τέλος, 10.56 ; so Her. 7.81, 223 ; eine Reiterschar, 7.87 ; κατὰ τέλεα, turmatim, 1.103, 7.211, 9.20, 22 u. sonst ; auch Eur. Rhes. 311 ; ἱππέων, Thuc. 2.22 ; τρία τέλη ποιήσαντες τῶν νεῶν, Thuc. 1.48, vgl. 6.42 ; Pol. u. A. – Im römischen Heere die Legion, Plut. Ant. 18. – Auch übertr. auf andere Dinge ; bei Her. 2.64 schwankt die Lesart zwischen ὀρνίθων τέλεα, Vögelschwärme, u. γένεα.
3) der höchste Stand im bürgerlichen Leben, oder das höchste Ziel der bürgerlichen Ehre, dah. obrigkeitliches Amt u. Würde ; τέλος δωδεκάμηνον περάσαι, Pind. N. 11.9 ; τοιαῦτʼ ἔδοξε τῷδε Καδμείων τέλει, Aesch. Spt. 1016 ; meist im plur. τὰ τέλη, Λακεδαιμονίων τὰ τέλη, Thuc. 4.86 ; οἱ ἐν τέλει, Soph. Aj. 1331 ; Phil. 383, 913 ; τοῖς ἐν τέλει βεβῶσι, Ant. 67 ; οἱ ἐν τέλεϊ ἐόντες, die die Ausführung der Beschlüsse haben, die ein Staatsamt Verwaltenden, die in Amt und Würden, Her. 3.18, 9.106 ; ἔξω τῶν βασιλέων καὶ τῶν μάλιστα ἐν τέλει, Thuc. 1.10, u. oft ; auch οἱ τὰ τέλη ἔχοντες, 5.47 (aber τέλος ἔχοντες, die Entscheidung habend, 4.118, erkl. der Schol. αὐτοκράτορες ὄντες); Xen. An. 2.6.4, 7.1.34 ; δικαστῶν τοῦτʼ ἐπέσταλται τέλος, Aesch. Eum. 713 ; μάντις μʼ Ἀπόλλων τῷδʼ ἐπέστησεν τέλει, Ag. 1175 ; ἐν τέλει γενέσθαι, Xen. Cyr. 1.6.15 ; εἰς τέλος καταστῆναι, 1.5.7. – der Befehl eines Beamten, τέλος ἐξέφερε, er sandte den Befehl, Plut. Them. 12 ; vgl. Dion.Hal. 7.45, 8.54.
4) der Zoll, Abgabe, Steuer ; Tribut ; χαρίτων, Pind. I. 1.6 ; Ar. Vesp. 658 ; überh. Ausgaben, Aufwand, s. Valcken diatr. p. 202 ; Ruhnk. Tim. 251 ; vgl. Thuc. 6.16, ὃς ἂν τοῖς ἰδίοις τέλεσι καὶ ἑαυτὸν μόνον, ἀλλὰ καὶ τὴν πόλιν ὠφελῇ ; Plat. τέλος ἐν τῇ πόλει μηδένα μηδὲν τελεῖν μήτε ἐξαγομένων μήτε εἰσαγομένων χρημάτων, Legg. VIII.847b ; τέλος πράττειν τινά, Pol. 4.47.1 ; ἰδίοις τέλεσιν, auf eigene Kosten, Plut. Timol. 23, Phoc. 38. – In Athen das Vermögen des Bürgers, nach welchem seine Abgaben bestimmt wurden, und weil er danach auch zu einer gewissen Klasse der Bürger gehörte, übh. Bürgerklasse, Stand, Rang, dem römischen Census entsprechend ; κατὰ τὸ τέλος ζημιοῦσθαι, Isae. 4.11, wie κατὰ τέλος ἐπιβάλλειν, Dem. 43.75, im Gesetz ; ἔξω τοῦ τέλους εἰσὶ τούτου, 20.19 ; Sp.; – daher τέλη λύειν = λυσιτελεῖν, Soph. O.R. 316.
5) die heilige Weihe, bes. die Einweihung in die eleusinischen Mysterien, wahrscheinlich, weil sie als das höchste Ziel oder die Vollendung des Lebens betrachtet wurde ; auch die Mysterien selbst hießen τέλη, οὗ πότνια σεμνὰ τιθηνοῦνται τέλη θνατοῖσιν, Soph. O.C. 1052 ; Eur. Med. 1382 ; τοῦ τελουμένου μεγάλοισι τέλεσι, Plat. Rep. VIII.560e ; – Anacr. 55.4 nennt den Dionysus τελέων θεόν. – Uebh. religiöse Feierlichkeit oder Zeremonie. – Τέλος γάμου, Einweidung u. Aufnahme in den Ehestand, der Ehestand selbst ; so sagt Aesch. Eum. 799 θύη πρὸ παίδων καὶ γαμηλίου τέλους ; Soph. τὰ νυμφικὰ τέλη λαχὼν δείλαιος εἰς ᾍδου δόμους, Ant. 1226 ; Poll. 3.38 bemerkt τέλος, ὁ γάμος. – Soph. Ant. 143 ἔλιπον Ζηνὶ τροπαίῳ πάγχαλκα τέλη scheint die Waffenbeute zu bedeuten, welche als Weihgeschenk im Tempel aufgehängt wird.

τέλος

τό.

• • 1

    An end or conclusion : γνῶ ὅ οἱ οὔ τι τ. κατακαίριον ἦλθεν (that it was not a fatal end that had come to him) Il. 11.439.

  • 2

    The completion or finishing of something : [τρίποδες] τόσσον ἔχον τ. Il. 18.378.

  • 3

    The accomplishment of something, the bringing it to a conclusion or final decision, the issue of it : τ. οὔ πώ τι πέφανται Il. 2.122, ἐν χερσὶ τ. πολέμοιο Il. 16.630, εἰ θεός περ ἶσον τείνειεν πολέμου τ. (i. e. should pull fairly or evenly at, stretch fairly, the rope of strife) (cf. πεῖραρ 1) Il. 20.101. Cf. Il. 3.291.

  • 4

    The accomplishment, carrying out, fulfilment, of something : οὐδὲ τ. μύθῳ ἐπιθήσεις Il. 19.107. Cf. Il. 20.369 : εἰ γὰρ ἐπʼ ἀρῇσιν τ. ἡμετέρῃσι γένοιτο Od. 17.496.

  • 5

    The coming to pass, the crisis or supreme moment, of something (cf. πεῖραρ 2..c) : τ. θανάτοιο Il. 3.309, Il. 5.553, Il. 9.416, Il. 11.451, Il. 16.502 = 855 = Il. 22.361, μισθοῖο τ. (the moment for the payment of the wage) Il. 21.450 : τ. γάμοιο (the longed-for day of marriage) Od. 20.74, νόστοιο τέλος (the day when I should set foot on my native shore) Od. 22.323. Cf. Od. 5.326, Od. 17.476, Od. 24.124.

  • 6

    The final stage or consummation of something : οὐ τ. ἵκεο μύθων (have not said the last word, all that is to be said) Il. 9.56.

    Sim. : οὔ τί φημι τ. χαριέστερον εἶναι ἢ ὅτε. . . (I say that there can be no higher perfection of happiness) Od. 9.5.

  • 7

    The essential points, the sum or substance, of something (cf. πεῖραρ 2..g) : μύθου τ. Il. 16.83.

  • 8

    A post or position occupied by soldiers : δόρπον εἵλοντο (ἑλόμεσθα) (ἕλεσθε) κατὰ στρατὸν ἐν τελέεσσιν (in their (our) (your) respective quarters) Il. 7.380, Il. 11.730, Il. 18.298, ἐς φυλάκων τ. Il. 10.56. Cf. Il. 10.470.

τέλος (-ος nom., acc.)

• • a execution, completion, issue ἀποίητον οὐδʼ ἂν Χρόνος δύναιτο θέμεν ἔργων τέλος O. 2.17 ἐδόκησαν ἐπʼ ἀμφότερα μαχᾶν τάμνειν τέλος decide the issue O. 13.57 νῦν δʼ ἔλπομαι μέν, ἐν θεῷ γε μὰν τέλος O. 13.104 οὐδὲ μακύνων τέλος οὐδέν P. 4.286 “κύριον ὃς πάντων τέλος οἶσθα” P. 9.44 Ἄπολλον, γλυκὺ δʼ ἀνθρώπων τέλος ἀρχά τε δαίμονος ὀρνύντος αὔξεται P. 10.10 ἰδίᾳ τʼ ἐρεύνασε τεναγέων ῥοάς, ὁπᾷ πόμπιμον κατέβαινε νόστου τέλος N. 3.25 ἐν δὲ πείρᾳ τέλος διαφαίνεται, ὧν τις ἐξοχώτερος γένηται perfection N. 3.70 οὐκ ἔχω εἰπεῖν τίνι τοῦτο Μοῖρα τέλος ἔμπεδον ὤρεξε N. 7.57 κενεᾶν δʼ ἐλπίδων χαῦνον τέλος N. 8.45 πὰν δὲ τέλος ἐν τὶν ἔργων N. 10.29 ἀμφοτερᾶν τοι χαρίτων σὺν θεοῖς ζεύξω τέλος I shall secure an execution of both songs I. 1.6 (ἀρετὰς) αἷσι Κλεωνυμίδαι θάλλοντες αἰεὶ σὺν θεῷ θνατὸν διέρχονται βιότου τέλος bring their lives to an end I. 4.5 ὅσσα δʼ ἐπʼ ἀνθρώπους ἄηται μαρτύρια φθιμένων ζωῶν τε φωτῶν ἀπλέτου δόξας, ἐπέψαυσαν κατὰ πὰν τέλος in every issue I. 4.11 ἔστιν δʼ ἀφάνεια τύχας καὶ μαρναμένων πρὶν τέλος ἄκρον ἱκέσθαι the supreme goal I. 4.32 pro adv., τέλος δʼ ἀείραις πρὸς στιβαρὰς ἐπάραξε πλευράς finally fr. 111. 3.
  • b prize Δόρυκλος δʼ ἔφερε πυγμᾶς τέλος O. 10.67 ποτὶ γραμμᾷ μὲν αὐτὰν στᾶσε κοσμήσαις τέλος ἔμμεν ἄκρον P. 9.118 ἐφʼ ἑκάστῳ ἔργματι κεῖτο τέλος I. 1.27
  • c office ἀλλὰ σὺν δόξᾳ τέλος δωδεκάμηνον περᾶσαί νιν ἀτρώτῳ κραδίᾳ (τὴν πρυτανείαν Σ.) N. 11.9
  • d fragg. ]ον τέλος ἔσται Πα. 7C. 6. βασανισθέντι δὲ χρυσῷ τέλος[ (μανύεται e. g. supp. Snell) Pae. 14.38

τέλος , εος (cf. τέρμα): end in the sense of completion, sum, consummation, fulfilment; μύθου, ‘sum and substance,’ Il. 16.83; perfect ‘state’ of affairs, Od. 9.5; τέλος θανάτοιο, periphrasis for θάνατος (the idea concretely expressed); concrete and technical, a division of the army, company (Il.)

τέλος, ος, εος, τό,

• • Ithe fulfilment or completion of anything, Lat. effectus, i.e. its consummation, issue, result, end, Hom., etc.; τ. πολέμου its issue, Il.; τ. ἐπιτιθέναι τινί to put a finish to a thing, i. e. give it effect, Il.; τ. ἐπιγίγνεται ἀρῇσι oneʼs prayers are accomplished, Od.:— τέλος ἔχειν to have reached the end, to be finished or ready, Il.; τ. ἔχει δαίμων ὅπα θέλει the deity keeps the result in his own power, Eur.:— τ. λαβεῖν to be completed, Plat.
  • • 2esp. of the end of life, τὸ τ. βίου, Soph., Eur.; and without βίου, the end, death, Hdt.
    • 3periphr. in various phrases, τέλος θανάτου the point or term of death, Lat. exitus mortis, Hom.; so, τ. γάμοιο γάμος, Od., etc.
    • 4Adverbial usages:
    • • aτέλος at last, Hdt., Thuc.: so, εἰς or ἐς τέλος Hdt.:— διὰ τέλους throughout, for ever, completely, Trag.:— τέλει, Lat. omnino, at all, Soph.
  • IIthe end proposed, chief matter, μύθου τ. Il.
  • • 2the end of action, Plat.:—hence = τὸ ἀγαθόν, the chief good, Ciceroʼs finis bonorum, Arist.
    • 3perfection, full age, ἀνδρὸς τ. manʼs full age, man hood, Plat.; τέλος ἔχειν or λαμβάνειν to be grown up, Plat.
    • 4a final decision, determination, Aesch.
    • 5the prize at games, Pind.
  • IIIsupreme authority, Eur., etc.
  • • 2a magistracy, office, οἱ ἐν τέλει men in office, magistrates, Soph., Thuc., etc.; οἱ ἐν τέλει βεβῶτες Soph.:—then, τὸ τέλος the government, Aesch.; τὰ τέλη the magistrates, Thuc., Xen., etc.
    • 3generally, a task, office, Aesch.; ὀμμάτων τέλη the duties of the eyes, Eur.
  • IVa body of soldiers, Il.; ἐν τελέεσσιν in squadrons, Il.; so, κατὰ τέλεα Hdt.: —δίρρυμα τέλη troops of chariots, Aesch.; and of ships, τρία τέλη τῶν νεῶν Thuc.
  • Vthat which is paid for state purposes, a toll, tax, duty, Ar., Plat., etc.; ἀγορᾶς τ. a market- due, Ar.; τέλος πρίασθαι, πωλεῖν to farm a tax, or let it, Dem., Aeschin.; for λύειν τέλη, v. λύω V. 2:—generally, outlay, expense, Thuc.:—hence, at Athens, the property at which a citizen was rated for taxation, Lat. census; and then, a class, order, of citizens, Dem., etc.
  • VIin pl. offerings or sacred rites due to the gods, Trag.:—esp. of the Eleusinian mysteries, Soph., Eur., etc.
  • • 2of marriage, as the consummation of life, Aesch., Soph.