τελικός
τελικός, pertaining to the supreme end
τελικός, ή, όν,
- pertaining to the supreme end, ἀγαθὰ τ. (opp. ποιητικά) Stoic. 3.25, al.; κεφάλαια τ. topics drawn from these goods, Hermog. Prog. 6, al.
- 2 more generally, connected with final or intentional causality, τ. αἴτιον, = Aristotleʼs οὗ ἕνεκα, Procl. in Prm. p.612 S., cf. in Ti. 3.126 D.; in Medicine, Alex.Aphr. Febr. 23.
- II in the end or termination of a word, Clearch. 63, D.T. 632.9, Heph. 1.2, EM 289.33.
- III perfect, εἰς τελικὴν φιλίας ἕξιν prob. in Phld. Acad.Ind. p.56 M.
τελικός, ή, όν :
1 qui concerne le souverain bien, Cic. Fin. 3, 16 ; κεφάλαια τελικά, Rhét. chefs ou lieux communs concernant le souverain bien ||
2 qui contient en soi sa fin, c. à d. le souverain bien, t. stoïc. DL. 7, 76 ||
3 qui se trouve à la fin d’un mot, Cléarq. (Ath. 448d).
Étym. τέλος.
τελικός, zum τέλος gehörig. – Die Stoiker nannten ἀγαθὰ τελικά die zum höchsten Gute gehörenden oder es in sich fassenden, DL. 3.56, 7.69 ; – κεφάλαια τελικά, bei den Rhett., vom Recht und Nutzen hergenommene Hauptbeweise.