τίν
τίν, Dor. dat. and acc. of σύ (q.v.).
τίν :
1 dor. c. σοί, dat. de σύ, Pd. O. 11, 113 ; Thcr. Idyl. 2, 11 ||
2 dor. c. σέ, acc. de σύ, Thcr. Idyl. 11, 39 ; 55, 68.
τίν, dor. = σοί, dat. zu σύ, wie τεΐν, fast immer orthotoniert ; Pind.; Callim. 29, 30 (VI.347, 351); nur Theocr. 21.28 enklitisch. – Auch accus., = σέ, orthotoniert ; Pind. P. 8.68 ; Theocr. 11.39, 55, 68 ; Apoll.Dysc.