τιμωρητής
τιμωρητής, murderer
τῑμωρ-ητής, οῦ, ὁ, = foreg., LXX 2 Ma. 4.16.
- 2 murderer, ὁ εἰρημένος τ. Σενούθης ἀνείλετο αὐτόν PMasp. 5.16 (vi A.D.).
τιμωρητής, οῦ (ὁ) [ῑ] justicier, vengeur, Spt. 2 Macc. 4, 16.
Étym. τιμωρέω.
τιμωρητής, [ῑ], ὁ, der Helfer, Beistand, – der Rächer, der Bestrafende, Sp.