τίνυμι
τίνυμι [ῑῡ] act. réc. Olympiod. (Phot. Bibl. p. 58, 15); d’ord. moy. τίνυμαι [ῑῠ] (seul. prés. et impf.) propr. faire payer, d’où :
1 châtier, punir, avec un acc. de pers. : τινα, Il. 3, 279 ; 19, 260, etc. ; cf. Od. 13, 214, qqn ; avec l’acc. de la faute : τι, Od. 24, 326 ; Eur. Or. 323, venger un crime, faire expier une faute ; abs. se venger, Hdt. 5, 77 ; avec l’acc. de la peine, Hés. O. 709 ; Anth. 11, 374 ||
2 faire payer pour qqn, d’où venger : τινα, Hés. O. 806, qqn ||
3 postér. en b. part : payer en échange, d’où témoigner sa reconnaissance pour, acc. Opp. C. 2, 349.
Étym. τίνω.
τίνυμι, [ῡ], (od. nach Buttmann richtiger τίννυμι, nach Analogie der andern von Verbalstämmen auf einen Vokal durch Einschaltung von νυ gebildeten Präsensformen auf μι ; doch hat auch Bekker die Schreibung mit einem ν beibehalten), = τίνω ; gebräuchlich nur im med. τίνυμαι, strafen, züchtigen ; sowohl mit dem acc. der Person als der Sache ; Ζεὺς τίνυται ὅστις ἁμάρτῃ, Od. 13.214 ; Ἐρινύες ὑπὸ γαῖαν ἀνθρώπους τίνυνται, Il. 19.260, vgl. 3.279 ; λώβην τινύμενος, 24.326 ; rächen, ὅρκον, Hes. O. 806 ; auch ohne Casus, sich rächen, Her. 5.77 ; Eur. vrbdt αἵματος τινύμεναι δίκαν, τινύμεναι φόνον, Or. 323.