τιμώρημα
τιμώρημα, help, aid, succour given
τῑμώρ-ημα, ατος, τό,
- act of vengeance, τ. Κορινθίων εἰς Σαμίους Plu. Herod. 2.860a.
- 2 penalty, διπλᾶ . . ἔστω τὰ τ. τῷ ὀφλόντι Pl. Lg. 866b, cf. R. 363e.
- II aid, succour, τὰ Μενέλεω τιμωρήματα succour given to him, Hdt. 7.169 (Μενέλεῳ Wesseling).
τιμώρημα, ατος (τὸ) [ῑ]
1 secours, protection, défense, Hdt. 7, 169 ||
2 châtiment, Plat. Leg. 866b, Rsp. 363e ||
3 p. suite, vengeance, Plut. M. 860a.
Étym. τιμωρέω.
1. straf.
2. hulp, bijstand.
τιμώρημα, [ῑ], τό,
1) Hilfe, Beistand, τινός, der Einem geleistet wird ; auch τὰ Μενελέῳ τιμωρήματα, der dem Menelaos geleistete Beistand, Her. 7.169.
2) Rache, Strafe, Züchtigung, διπλᾶ ἔστω τὰ τιμωρήματα τῷ ὄφλοντι Plat. Legg. IX.866b ; τὸ Κορινθίων τ. εἰς Σαμίους Plut. Her. malign. 22.
1) Hilfe, Beistand, τινός, der Einem geleistet wird ; auch τὰ Μενελέῳ τιμωρήματα, der dem Menelaos geleistete Beistand, Her. 7.169.
2) Rache, Strafe, Züchtigung, διπλᾶ ἔστω τὰ τιμωρήματα τῷ ὄφλοντι Plat. Legg. IX.866b ; τὸ Κορινθίων τ. εἰς Σαμίους Plut. Her. malign. 22.
τιμώρημα
τῑμώρημα, ατος, τό,
from τιμωρέω
- Ihelp, aid, succour given, c. dat., Hdt.
- IIan act of vengeance: a penalty, Plat.