τιμωρητέος
τιμωρητέος, one must assist
τιμωρητέος, α, ον, vb. de τιμωρέω, Dém. 561, 2 ; au neutre, Hdt. 7, 168 ; Hpc. Acut. 390 ; Plat. Leg. 867c, etc. ; au plur. neutre, Thc. 1, 86.
τιμωρητέος
τῑμωρητέος, ον,
verb. adj. of τιμωρέω
- Ione must assist, Hdt.; so in pl. τιμωρητέα, Thuc.
- IIone must visit with vengeance, punish, τινά Isocr.
- IIIτιμωρητέος, α, ον, that ought to be punished, Dem.