τινάσσω

τῐνάσσω, Il. 12.298, etc.: fut. -ξω (ἀπο-) E. Ba. 253: aor. ἐτίναξα Il. 20.57, Sapph. 42, poet. τίναξα Pi. O. 9.30:—Med. (v. infr.):— Pass., fut. τινάξεται (δια-) E. Ba. 587 (lyr.): aor. ἐτινάχθην Plu. Cim. 16; Ep. 3 pl. ἐτίναχθεν Il. 16.348: 2 aor. part. τινᾰγείς Str. 5.4.9 (s. v.l.): pf. 3 sg. indic. τετίνακται Hp. Flat. 14 (v.l. τετάρακται); inf. τετινάχθαι (δια-) Aesop. 305:—

• shake or brandish a weapon, δύο δοῦρε τινάσσων Il. 12.298; ἔγχος 20.163, Tyrt. 11.25; φάσγανον Il. 22.311; ἀστεροπήν 13.243; αἰγίδα 17.595; ἐν χεροῖν πύρπνουν βέλος A. Pr. 917; τόξα καὶ λόγχας ῥόπαλόν τε S. Tr. 512 (lyr.); λαμπάδας ἐν χερσί Ar. Ra. 340 (lyr.), cf. 328 (lyr.):—Med., ἐτινάξατο δούρατος ἀκμάς Theoc. 22.185.
• • • 2 generally, shake, γαῖαν, of Poseidon, Il. 20.57; ἑανοῦ ἐτίναξε λαβοῦσα shook her by the robe (to make her attend), 3.385; ποσὶ θρόνον λακτίζων ἐτίνασσε upset it, Od. 22.88; ὡς δʼ ἄνεμος . . θημῶνα τ. scatters, 5.368; νεῦρα (sc. κιθάρας) τ. make the strings quiver, by striking them, AP 9.584.9; τὴν ἐσθῆτα συνεχῶς τ. (to air it) Gal. 17(1).652: metaph., Ἔρος ἐτίναξέ μοι φρένας Sapph. l.c.: abs., shake fruit from trees, PFay. 102.1 (ii A.D.):—Pass., ῥάβδῳ τινάσσεται τὸ μελάνθιον LXX Is. 28.27:—Med., τιναξάσθην πτερά they shook their wings, Od. 2.151 (so τινάσσονται πτερύγεσσιν Arat. 971; τιναξαμένου τοῖς ὅπλοις Plu. Alex. 63, cf. Dio 39):—Pass., πήληξ τινάσσετο Il. 15.609; πεδόθεν τινάσσετο μακρὸς Ὄλυμπος shook or quaked, Hes. Th. 680; φόβῳ ἐτίναχθεν ἀϋτῆς quaked with fear, A.R. 4.641.-- poet. Verb, used by Hp. l.c. (s. v.l.), Arist. Mu. 397a28, Plu. (v. supr.), Sor. 1.46, Philostr. VA 4.6.

τινάσσω, aor. pass. ἐτινάχθην, auch ἐτινάγην, Strab., schwingen, schütteln, erschüttern ; δύο δοῦρε τινάσσων, Il. 12.298, und so oft von Lanzen ; auch φάσγανον, 22.311, wie Pind. N. 1.52 ; σκύταλον, Ol. 9.30 ; ἀστεροπήν, Il. 13.243 ; αἰγίδα, 17.595 ; τινάσσων χερσὶ πυρπνόον βέλος, Aesch. Prom. 919 ; τόξα καὶ λόγχας ῥόπαλόν τε τινάσσων, Soph. Tr. 510 ; ἔνερθε Ποσειδάων ἐτίναξεν γαῖαν, Il. 20.57 ; aber χειρὶ δὲ νεκταρέου ἑανοῦ ἐτίναξε λαβοῦσα, 3.385, ist = zog sie am Kleide, um sie aufmerksam zu machen ; ποσὶ δὲ θρόνον λακτίζων ἐτίναξε, stieß um, Od. 22.88 ; und vom Winde, ἠΐων θημῶνα τινάξῃ καρφαλέων, 5.368, zerstreuen ; auch pass., Ὄλυμπος οὔτʼ ἀνέμοισι τινάσσεται, 6.43 ; ἀμφὶ δὲ πήληξ σμερδαλέον κροτάφοισι τινάσσετο, Il. 15.609 ; κρᾶτα, Eur. Herc.Fur. 867 ; auch im med., τιναξάσθην πτερὰ πολλά, sie schwangen ihre Flügel, Od. 2.151, wofür Arat. Dios. 239 τινάσσονται πτερύγεσσι sagt ; vgl. Ep.adesp. 6 (XII.67); pass. ἐτινάσσετο μακρὸς Ὄλυμπος, er wurde erschüttert, Hes. Th. 680 ; φόβῳ τινάσσεσθαι, von Furcht erschüttert werden, erzittern, Ap.Rh. 4.641.

τινάσσω

3 sing. aor. ἐτίναξε Il. 3.385, Il. 13.243, Il. 17.595, Il. 20.57.

3 sing. subj. τινάξῃ Od. 5.363, 368.

3 dual aor. mid. τιναξάσθην Od. 2.151.

3 pl. aor. pass. τίναχθεν Il. 16.348.

• • 1

    To cause to vibrate, shake or quiver, shake : ἐκ δὲ τίναχθεν ὀδόντες (i.e. were forced out of their sockets) Il. 16.348, αἰγίδα Il. 17.595. Cf. Il. 3.385, Il. 20.57 : ὡς ἄνεμος ἠΐων θημῶνα τινάξῃ (i.e. blows it hither and thither) Od. 5.368, οὐκ ἀνέμοισι τινάσσεται Od. 6.43. Cf. Od. 22.88.

    In mid. in reciprocal sense : τιναξάσθην πτερὰ πυκνά (shook out of each other) Od. 2.151.

    With διά, to shake in pieces, break up : ἐπήν μοι σχεδίην διὰ κῦμα τινάξῃ Od. 5.363.

    In pass., to vibrate, shake, quiver : ἀμφὶ πήληξ κροτάφοισι τινάσσετο (i.e. with the violence of the conflict) Il. 15.609.

  • 2

    To brandish or flourish (a weapon) : δύο δοῦρε Il. 12.298. Cf. Il. 20.163, Il. 22.311 : Od. 22.149.

    In reference to lightning : ἀστεροπῇ ἐναλίγκιος, ἥν τε κρονίων ἐτίναξεν Il. 13.243.

τῐνάσσω

• 1brandish ἀντίον πῶς ἂν τριόδοντος Ἡρακλέης σκύταλον τίναξε χερσίν; O. 9.30 ἐν χερὶ δʼ Ἀμφιτρύων κολεοῦ γυμνὸν τινάσσων φάσγανον ἵκετʼ N. 1.52

τινάσσω , ipf. ἐτίνασσον, τίνασσε, aor. ἐτιναξα, mid. ipf. τινάσσετο, aor. τιναξάσθην, pass. aor. 3 pl. τίναχθεν: shake, brandish; δοῦρε, αἰγίδα, ἀστεροπήν, mid. πτερά, ‘shook their’ wings, Od. 2.151; θρόνον, ‘overthrow,’ Od. 22.88; ἐκ (adv.) δʼ ἐτίναχθεν ὀδόντες, ‘were dashed’ out, Il. 16.348; ‘plucked her garment,’ Il. 3.385.

τινάσσω

• • • 1to shake or brandish a weapon or shield, Il., Aesch., etc.
    • 2generally, to shake, τ. γαῖαν, of Poseidon, Il.; θρόνον ἐτίναξε upset the seat, Od.: of wind, to scatter, Od.:—Mid., τιναξάσθην πτερά they shook their wings, Od.:—Pass., ἐτινάσσετο Ὄλυμπος shook or quaked, Hes.