ταλαίφρων
ταλαίφρων, suffering in mind, wretched
τᾰλαίφρων, ονος, ὁ, ἡ,
- much-enduring, wretched, S. Ant. 866 (lyr.), E. Hel. 524 (lyr.); voc. ταλαῖφρον S. Ant. 39, Aj. 903 (lyr.).
ταλαί·φρων, ων, ον, gén. ονος [ᾰ]
1 endurci à la peine, Eur. Hel. 524, etc. d’où hardi, Soph. Ant. 39 ||
2 malheureux, Soph. Aj. 903.
Étym. τλῆναι, φρήν ; cf. ταλασίφρων.
ταλαίφρων, ονος, = ταλασίφρων ; Soph. Ant. 39 ; ὦ ταλαῖφρον, Aj. 887 ; Ant. 858 ; Eur. Hel. 531.
ταλαίφρων
τᾰλαί-φρων, ονος, ὁ, ἡ,
*τλάω, φρήν
- suffering in mind, wretched, Soph., Eur.: daring, Soph.:—voc. ταλαῖφρον, Soph.