ταλακάρδιος
ταλακάρδιος, patient of heart, stouthearted
τᾰλᾰκάρδιος, ον, (*τλάω)
- stout-hearted, of Heracles, Hes. Sc. 424; of Oedipus, much-enduring, miserable, S. OC 540 (lyr.), cf. Epigr. ap. Aeschin. 3.184: prob. in Lyr.Adesp.Oxy. 860(a)3.
ταλα·κάρδιος, ος, ον [ᾰᾰκ]
1 au cœur patient, courageux, Hés. Sc. 424 ||
2 dont l’âme supporte des infortunes, infortuné, Soph. O.C. 540.
Étym. τλῆναι, καρδία.
1. volhardend, moedig.
2. ongelukkig, arm(zalig):
ταλακάρδιος, mit duldendem, standhaftem Herzen ; so heißt Herakles Hes. Sc. 424, Oedipus Soph. O.C. 545 ; sp.D., wie Ep.adesp. 156 (APP 205).
ταλακάρδιος
τᾰλᾰ-κάρδιος, ον,
*τλάω
- patient of heart, stouthearted, of Hercules, Hes.: of Oedipus, much-enduring, miserable, Soph.