τελειογόνος
τελειογόν-ος (parox.), ον,
- bearing perfect young, Arist. GA 770a33.
- II proparox. τελεόγονος, ον, Pass., born in due or full time, Id. HA 585a18.
τελειο·γόνος, ος, ον, qui enfante à terme, qui produit un fruit ou un rejeton mûr, Arstt. G.A. 4, 4, 9.
Étym. τέλειος, γίγνομαι.
τελειογόνος, = τελεογόνος.