τελειωτικός
τελειωτικός, perfective, effective
τελει-ωτικός, ή, όν,
- perfective, effective, Procl. Inst. 78. Adv. -κῶς Id. in Alc. p.52 C.
τελειωτικός, ή, όν, capable d’accomplir, d’achever, de parfaire, Clém. 800.
Étym. τελειόω.
τελειωτικός, vollendend, beendigend, Sp.