τελειότης
τελειότης, completeness, perfection
τελειότης, ητος, ἡ,
- completeness, perfection, Pl. Def. 412b, Arist. Ph. 207a21, 261a36, LXX Jd. 9.16, Gal. 1.315; ψυχῆς τελεότης Democr. 187: pl., Chrysipp.Stoic. 3.61.
τελειότης, ητος (ἡ) accomplissement, achèvement, Plat. Def. 412b ; Arstt. Phys. 3, 6, 13 ; 8, 7, 15.
Étym. τέλειος.
τελειότης, ητος, ἡ, Vollendung, Vollständigkeit, Vollkommenheit ; Plat. defin. 412b u. Sp., wie LXX ; S.Emp. pyrrh. 1.72.