τετράκυκλος
τετράκυκλος, four-wheeled
τετρά-κυκλος [ᾰ], ον,
- four-wheeled, ἕλκον τ. ἀπήνην Il. 24.324; ἄμαξαι ἐσθλαὶ τετράκυκλοι Od. 9.242, cf. Hdt. 1.188, 2.63, Hp. Aër. 18: as Subst., four-wheeled wagon, τροχοὶ τετρακύκλου IG 1(2).313.116. [ᾱ only in Od. l.c., where Bentley conjectured τεσσαράκυκλοι.]
τετρά·κυκλος, ος, ον [ᾰ] à quatre cercles ou roues, Il. 24, 324 ; Hdt. 1, 188 ; 2, 63 ; Hpc. Aër. 291 ||
➳ [ᾱ] Od. 9, 242.
Étym. τ. κύκλος.
τετράκυκλος, mit vier Rädern, vierräderig, ἀπήνη, ἅμαξα, Il. 24.324, Her. 1.188, 2.63 u. Sp., wie DS ; Ath. V.199a ; – ὁμωνυμίη, Luc. Alex. 11.
[Od. 9.242 ist α lang gebraucht.]
[Od. 9.242 ist α lang gebraucht.]
τετράκυκλος
-ον
[τετρα-, τέσσαρες + κύκλος.]
Four-wheeled : ἕλκον τε̆τρά̆κυκλον ἀπήνην Il. 24.324 : ἄμαξαι ἐσθλαὶ τετράκυκλοι Od. 9.242.
τετράκυκλος : four-wheeled; (ᾱ) Od. 9.242.
τετράκυκλος
τετρά-κυκλος, ον,
- four-wheeled, Hom., Hdt.