φυσητικός
φυσητικός, causing flatulency, flatulent
φῡσ-ητικός, ή, όν,
- causing flatulency, flatulent, Hp. Mul. 1.75, Arist. HA 595b6; φ. τῆς κοιλίας Id. Pr. 908b1.
φυσητικός, ή, όν [ῡ] qui fait enfler, Hpc. 622, 9 ; Arstt. H.A. 8, 7, 1, avec le gén. Arstt. Probl. 13, 6, 2.
Étym. φυσάω.
φυσητικός, [ῡ], zum Blasen fähig, geschickt, gewöhnlich blasend, Arist. H.A. 8.7;
• adv. φυσητικῶς , Sp.
• adv. φυσητικῶς , Sp.