φυσιάω
φυσιάω, to blow, puff, breathe hard, pant
φῡσιάω, Ep. part. φῡσιόων:—intr.,
- blow, puff, snort, breathe hard, pant, ἵπποι φυσιόωντες Il. 4.227, 16.506; μόχθοις ἀνδροκμῆσι φυσιᾷ σπλάγχνον A. Eu. 248; φυσιῶν . . ἐκβάλλει ῥοὴν . . φοινίου σταλάγματος S. Ant. 1238: metaph., μέσφʼ ὁ δαίμων οὔρια φυσιάει Cerc. 4.49.
- 2 hiss, φυσιόωσα ἔχις Opp. C. 3.439, cf. 1.262.
- 3 metaph., to be puffed up, Naumach. ap. Stob. 4.23.7.
φυσιάω-ῶ (seul. prés.) [ῡ] souffler avec force, respirer bruyamment, Il. 4, 227 ; 16, 506 ; Eschl. Eum. 248 ; Soph. Ant. 1238 ; συρίγμασιν, Opp. C. 1, 262, exhaler des sifflements sonores, en parl. d’un serpent ||
➳ Part. prés. épq. sg. fém. φυσιόωσα, Opp. l.c. φυσιόωντες, Il. 4, 227 ; 16, 506 ; A. Rh. 3, 410 (φῦσα 2).
φυσιάω, [ῡ], blasen, schnauben, heftig, mit Anstrengung atmen ; ἵπποι φυσιόωντες Il. 4.227, 16.506 ; Aesch. Eum. 239 ; φυσιῶν ὀξεῖαν ἐκβάλλει πνοὴν φοινίου σταλάγματος Soph. Ant. 1224, Schol. αἷμα ἐξέπνευσε ; zischend, ἔχις φυσιόωσα Opp. Cyn. 1.262.
Uebertr., sich aufblasen, großprahlen, Sp.
Bei LXX. u. im NT auch trans., aufblasen, aufblähen.
Uebertr., sich aufblasen, großprahlen, Sp.
Bei LXX. u. im NT auch trans., aufblasen, aufblähen.
†φυσιάω
[φῦσαι.]
Acc. pl. masc. pres. pple. φυσιόωντας.
Of horses, to breathe hard, pant, snort: ἵππους ἔχε φυσιόωντας Il. 4.227. Cf. Il. 16.506.
φυσιάω : only part., φυσιόωντες, panting, Il. 4.227 and Il. 16.506.
φυσιάω
φῡσιάω,
- Epic part. φῡσιόων, intr. to blow, puff, breathe hard, pant, Il., Aesch., Soph.