φυσητός
φυσητός, blown, blown out
φῡσ-ητός, ή, όν,
- blown, blown out, ὕελος φυσητή Herod.Med. ap. Orib. 5.30.32.
- II φυσητόν, τό, fan for kindling the fire, IG 2(2).1388.77.
φυσητός, ή, όν [ῡ] soufflé ou enflé, en parl. de verre, Hérodotus (Orib. 79 Matthäi).
Étym. vb. de φυσάω.
φυσητός, [ῡ], adj. verb. von φυσάω, geblasen, aufgeblasen, τὸ φυσητόν, ein Fächer zum Anfachen des Feuers, Böckh ath. Staatshaush. II p. 308.