φύγαδε
φύγαδε, to flight, to flee
φύγᾰδε, Adv., (φῠγή)
- to flight, φύγαδε τράπε μώνυχας ἵππους Il. 8.157, cf. 257; φύγαδʼ αὖτις ὑποστρέψας 11.446; ἄλλοι φ. μνώοντο ἕκαστος 16.697.
φύγαδε [ῠᾰ] adv. en fuite, avec mouv. Il. 8, 157, 257 ; 11, 446 ; 16, 697, etc.
Étym. φυγή, -δε.
φύγαδε, adv., in die Flucht, zur Flucht, zurück ; Il. oft, z.B. φύγαδʼ ἔτραπε μώνυχας ἵππους 8.157 ; ἄλλοι φύγαδε μνώοντο ἕκαστος 16.697, Jeder dachte an die Flucht.
φύγαδε
[φυγή + -δε 1.]
To or in the direction of flight, to flce: φύγαδε τράπεν ἵππους Il. 8.157, 257. Cf. Il. 11.446, Il. 16.657, 697 (see μνάομαι 2).
φύγαδε : to flight. (Il.)
φύγαδε
φῠγή
- like φόβονδε, to flight, to flee, φύγαδʼ ἔτραπεν ἵππους turned his horses to flight, Il.