φυά
φυά, nature
φυά, v. φυή.
φῠά (-ᾶς, -ᾷ, -άν.)
- a nature (dat. only) σοφὸς ὁ πολλὰ εἰδὼς φυᾷ O. 2.86 τὸ δὲ φυᾷ κράτιστον ἅπαν O. 9.100 “φυᾷ τὸ γενναῖον ἐπιπρέπει ἐκ πατέρων παισὶ λῆμα” P. 8.44 χρὴ δʼ ἐν εὐθείαις ὁδοῖς στείχοντα μάρνασθαι φυᾷ (“nach seiner Natur,” Dornseiff) N. 1.25 φυᾷ δʼ ἕκαστος διαφέρομεν N. 7.54
- b esp.,
- α bodily nature, stature “τὸν μὲν ἄρρηκτον φυάν, ὥσπερ τόδε δέρμα με νῦν περιπλανᾶται θηρός” (Herakles speaks of Aias) I. 6.47 σθένει τʼ ἔκπαγλος ἰδεῖν τε μορφάεις, ἄγει τʼ ἀρετὰν οὐκ αἴσχιον φυᾶς I. 7.22 ἑάν τʼ ἔφανεν φυάν (sc. Ἡρακλέης) Πα. 20. 12. πρὸς εὐάνθεμον δʼ ὅτε φυὰν λάχναι νιν μέλαν γένειον ἔρεφον (i. e. physical maturity) O. 1.67
- β body, frame ἐμβάλλων τʼ ἐριπλεύρῳ φυᾷ κέντρον αἰανὲς (of oxen) P. 4.235