φρύνιον
φρύνιον [ῡ], τό,
- = ποτίρριον, Dsc. 3.15.
- 2 = βατράχιον I, Ps.- Dsc. 2.175.
φρύνιον, ου (τὸ) [ῡ] autre n. de la plante βατράχιον, Diosc. 3, 17.
Étym. φρύνη.
φρύνιον, τό, eine Pflanze, auch βατράχιον genannt, Diosc.