χαλκοάρας
χαλκοάρας, bronze-armed
χαλκο-άρᾱς [ᾰρ], α, ὁ,
- bronze-armed, of men, in gen. pl. -αρᾶν, Pi. I. 4(3).63(81); acc. sg. -άραν ib. 5(4).41.
χαλκο·άρας, α [ᾰρᾱ] adj. m. à l’armure d’airain, Pd. I. 4, 107, etc.
Étym. dor. c. *χαλκοάρης, de χ. *ἄρω ; cf. χαλκήρης.
χαλκοᾰρᾱς (v. Leumann, Hom. Wörter, 66.)
- 1bronze armed αὔξομεν ἔμπυρα χαλκοαρᾶν ὀκτὼ θανόντων (v. Wil., Herakles, 1. 81—2) I. 4.63 καὶ στράταρχον Αἰθιόπων ἄφοβον Μέμνονα χαλκοάραν I. 5.41 χα]λκοᾳρ[α (supp. Lobel) P. Oxy. 2445, fr. 32.
χαλκοάρας
χᾰλκο-άρας, α
poet. form of χαλκήρης
- brass-armed, Pind.