χαλκίτης

χαλκ-ίτης [ῑ], ου, ὁ,

• = sq. [χαλκῖτις] I.2, Gal. 1.452 cod.Marc.(ed. Helmreich), 15.32 (prob. l.).
• • II written χαλκ-είτης, = χαλκεύς, JHS 32.165 (Pisidia); written καχείτης ib. 161 (ibid.).

χαλκίτης, ὁ, fem. χαλκῖτις, kupferhaltig, λίθος, Kupferstein, Kupfererz, Arist. H.A. 5.19 ; – χαλκῖτις στυπτηρία, ein Vitriolerz, vielleicht roter Atramentstein, Diosc.