χαριδότης
χᾰρῐ-δότης, written for sq. [χαριδώτης], in codd. of Plu. ll. cc., Jul. l.c. and Or. 4.148d.
χαρι·δότης, ου (ὁ) [ῐ] litt. « celui qui donne la joie », ép. de Zeus, Plut. M. 1048c ; d’Hermès, Plut. M. 303d ; de Bacchus, Plut. Ant. 24, M. 613d.
Étym. χαρά, δίδωμι.
χαριδότης, ὁ, = χαριδώτης, v.l. bei Plut.
χαριδότης
χᾰρῐ-δότης, ου, ὁ,
= χαριδώτης, of Bacchus, Plut.