ἀελλόπους

ἀελλό·πους, ους, ουν, gén. -ποδος, aux pieds rapides comme la tempête, en parl. d’Iris, Il. 8, 409, etc. ; de chevaux, Pd. N. 1, 6 ; de chars, Pd. P. 4, 18 ; de jeunes filles, Eur. Hel. 1314, etc. ||

➳ Nonn. -όπος (cf. ἀρτίπος, Οἰδίπος, etc.) Il. 8, 409 ; dat. pl. épq. -πόδεσσιν, Hh. Ven. 218.

Étym. ἄ. πούς.