ἀγέλαστος
ἀγέλαστος, not laughing, grave, gloomy, sullen
ἀγέλαστος, ον, (γελάω)
- not laughing, grave, gloomy, h.Cer. 200; ἀ. πρόσωπα βιαζόμενοι A. Ag. 794; of the orator Crassus, Lucil. ap. Cic. Fin. 5.30, cf. Vett.Val. 75.11: metaph., Σίβυλλα ἀγέλαστα φθεγγομένη Heraclit. 92; ἀ. φρήν A. Fr. 290; βίος Phryn.Com. 18; ἀ. πέτρα, stone at Eleusis on which Demeter sat, SIG 2587.183, Apollod. 1.5.1.
- II Pass., not to be laughed at, not trifling, ξυμφοραί A. Ch. 30, v.l. Od. 8.307.
I
1 que no ríe, no riente, grave, serio, triste
ἀγέλαστα πρόσωπα βιαζόμενοι
φρήν
βίος
μίμημα προσώπου
ὀπωπή
2
ἀ. πέτρα la piedra de la tristeza
II que no produce risa, no risible, serio, grave
Σίβυλλα ... ἀγέλαστα ... φθεγγομένη
ξυμφοραί
ἀ·γέλαστος, ος, ον :
1 qui ne rit pas, grave, triste, Hh. Cer. 200 ; Eschl. Ag. 794 ; ἡ ἀγ. πέτρα, Apd. 1, 5, 1, la Roche triste, où se reposa Dèmèter à la recherche de Perséphonè ||
2 dont on ne rit pas, triste, funeste, Eschl. Ch. 28.
Étym. ἀ, γελάω.
1. act. die niet lacht, ernstig, somber:
2. pass. waar niet om te lachen valt, droevig:
ἀγέλαστος, nicht lachend, traurig, ἀγέλαστα πρόσωπα, finstere Gesichter, Aesch. Ag. 768, ch.; ἀ. πέτρα hieß der Stein, auf welchem Ceres bei Athen ausgeruht haben sollte, H.h. Cer. 200 ; B.A. 337 ; vgl. Zenob. 1.7 ; übertr. βίος, Phryn. com. B.A. 344 ; συμφοραί, trauriges Geschick, Aesch. Ch. 30 ; Σίβυλλα ἀγέλαστα φθεγγομένη Plut. cur Pyth. 6. – Es ist ein Beiname mehrerer Philosophen, bes. des Heraklit. – Als Var. Hom. Od. 8.307 ἤργʼ ἀγέλαστα, Aristarch ἔργα γελαστά, s. Scholl.
ἀγέλαστος
γελάω
- Inot laughing, grave, gloomy, sullen, Hhymn., Aesch.
- IIpass. not to be laughed at, not trifling, Aesch.