ἀκληρέω
ἀκληρέω, to be unfortunate
ἀκληρ-έω,
- to be unfortunate, Teles p. 26 H., D.S. 3.13, al.: pf. ἠκλήρηκα Plb. 1.7.4, D.S. 27.16.
1 estar privado de bienes y derechos, estar proscrito
οἱ ἀδίκως ἀκληροῦντες
οἱ ἀκληρεῖν δοκοῦντες
οἱ ἠκληρηκότες
οἱ ἀκληροῦντες
los exiliados
2 tener mala suerte, ser infortunado Teles 3.26, LXX 2Ma.14.8, D.S.3.12, 27.16, PLugd.Bat.20.Suppl.D.4 (III a.C.)
• encontrarse en mala situación
ἀκληρήσαντος δέ μου κατὰ τὸ ἴδιον σῶμ[α
ἀκληρέω-ῶ, n’avoir pas d’héritage, être pauvre ou malheureux, Pol. 1, 7, 4, etc. ; DS. 3, 13.
Étym. ἄκληρος.
ἀκληρέω, ohne Erbteil (κλῆρος). arm sein, Polyb. bes. ungerecht Verbannter, 9.30.3, 26.1 ; οἱ ἠκληρηκότες. die Unglücklichen, 1.7.4. Dav.