ἀμφιβρότη

ἀμφιβρότη, Hom. viermal, Il. 11.32 ἂν δʼ ἕλετʼ ἀμφιβρότην πολυδαίδαλον ἀσπίδα θοῦριν, Versanfang ἀσπίδος ἀμφιβρότης Il. 2.389, 12.402, 20.281, das Schild von Manneslänge, ἀνδρομήκης, s. Scholl. Aristonic. 2.389, 11.32, 6.117, 15.546 ; – ἀμφ. χθών nannte Empedokl. nach Plut. Symp. 5.8 τὸ τὴν ψυχὴν περικείμενον σῶμα ; wunderlich Nic. Al. 216 κώδειαν den Kopf, Schol. τὴν ὅλον τὸν ἄνδρα συνέχουσαν.