ἀνάπηρος
ἀνάπηρος, much maimed, crippled
ἀνάπηρ-ος, ον,
- maimed, mutilated, Hermipp. 35, Lys. 24.13, Pl. Cri. 53a, etc.; ψυχὴ ἀ. πρὸς ἀλήθειαν Id. R. 535d; ἀνάπηρα θύειν Id. Alc. 2.149a, cf. Arist. PA 773a13, al. Adv. -ρως Zonar. (Sts. spelt ἀνάπειρος in codd., LXX To. 14.2, Ev.Luc. 14.13, 21, cf. Phryn. PS p.13 B.)
I
1 mutilado, lisiado
ἀνάπηρα ... βούδια
χωλὸν καὶ ἀνάπηρον ἄνθρωπον
ἀνάπειρος τοῖς ὀφθαλμοῖς
πούς
• fig.
ἀνάπηρον ψυχήν
2 débil, canijo
γίννος, τοῦτο δ' ἐστὶν ἡμίονος ἀνάπηρος
3 subst. ἀνάπηρα animales defectuosos
ἀνάπηρα θύουσιν
II adv. -ως con mutilación Zonar.
ἀνά·πηρος, ος, ον, estropié, infirme, Plat. Crit. 53a, Rsp. 460c ; Arstt. H.A. 7, 6, etc. ; Plut. Popl. 21, etc.
Étym. ἀνά, πηρός.
ἀνάπηρος, verstümmelt, verkrüppelt, χωλοὶ καὶ τυφλοὶ καὶ ἄλλοι ἀνάπηροι Plat. Crit. 53a ; βοίδια Hermipp. Ath. XII.551b ; übertr., ψυχὴ πρὸς ἀλήθειαν ἀνάπ. Plat. Rep. VII.535d ; ἀνάπηρον ποιεῖσθαι Aesch. 1.183, = ἀναπηρόω.
Strong 376
**
maimed, crippled: Lk 14:13, 21.†
ἀνάπηρος
- much maimed, crippled, Plat., etc.