ἀνέκδρομος
ἀνέκδρομος, inevitable
ἀνέκ-δρομος, ον,
- inevitable, θῶμιγξ AP 9.343 (Arch.).
inevitable
θώμιγξ
ἀν·έκδρομος, ος, ον, d’où l’on ne peut s’enfuir, Anth. 9, 343.
Étym. ἀν-, ἐκδραμεῖν.
ἀνέκδρομος, unentrinnbar, θῶμιξ Archi. 23 (IX.343).
ἀνέκδρομος
- inevitable, Anth.