ἀνεκδίκητος
ἀνεκδίκητος, unavenged
ἀνεκ-δίκητος, ον,
- unavenged, J. AJ 20.3.1; unpunished, PGoodsp. 15.5; βλασφημίαι Just. Nov. 77.1.1, cf. 137Pr.
1 no vengado
ἐμοῦ γὰρ ἀνεκδικήτου περιοφθέντος
porque si me deja sin vengar
2 no castigado
βλασφημίαι
ἀν·εκδίκητος, ος, ον [ῐ] non vengé, non défendu, Jos. A.J. 20, 3, 1.
Étym. ἀν-, ἐκδικέω.
ἀνεκδίκητος, ungerächt, ungestraft, Jos.