ἀνήλιος
ἀνήλιος, without sun, sunless
ἀνήλιος, Dor. ἀν-άλιος, ον,
- without sun, unsunned, sunless, of the nether world, A. Th. 859 (lyr.); μυχοί, δνόφοι, Id. Pr. 453, Ch. 51 (lyr.); φυλλάς S. OC 676 (lyr.); λιβάς E. Andr. 534 (lyr.).
I
1 no soleado, no iluminado por el sol
χέρσος
• de cuevas y lugares subterráneos
ἄντρων μυχοί
ἄντρα
• de las antorchas de las Euménides, A.Eu.386
• de la tierra
τῆς γῆς ἀνήλιον μέρος
χωρίον
2 sombrío
οἶκος
δόμοι
λιβάς
II que quita el sol
φυλλάς
ἀν·ήλιος, ος, ον, sans soleil, sombre, Eschl. Pr. 453, etc. ; Soph. O.C. 675 ; Eur. H.f. 607, etc. ; Luc. Nec. 9 ||
➳ Dor. ἀνάλιος [ᾰᾱ] Eschl. Sept. 859, etc. ; Soph. l. c.
Étym. ἀν-, ἥ.
ἀνήλιος, ohne Sonne, schattig, dunkel, μυχοὶ ἄντρων Aesch. Prom. 451 ; δνόφος Ch. 50 ; λάμπη Eum. 365 ; φυλλάς Soph. O.C. 682 ; λιβάς Eur. Andr. 535 ; Luc. Necyom. 9.
ἀνήλιος
- without sun, sunless, Trag.