ἀνηλέητος
ἀνηλέητος, unpitied
ἀνηλέ-ητος, ον,
- unpitied, Lycurg. 148 (ἀνελ- codd.).
- II unmerciful, Aeschin. 2.163, Eub. 1 D. Adv. -τως Pl. Lg. 697d, Ar. Fr. 51D.
I
1 no compadecido
ἀνηλέητος ὑπὸ τῶν πολεμίων ἀπολέσθαι
2 de pers. inmisericorde Eub.23A (cj.),
δαίμων
• despiadado
σοφός
εἰς ἀδελφὸν ἀ.
II adv. -ως implacablemente
ἐχθρῶς τε καὶ ἀ. μισοῦντες
ἀνηλέητος, ος, ον, indigne de pitié, Lycurg. 169, 6 ; Eschn. 50, 8.
Étym. ἀν-, ἐλεέω.
ἀνηλέητος, unbemitleidet, Aesch. 2.163.