ἀναπότμητος
ἀναπότμητος, not to be cut off
ἀναπό-τμητος, ον,
- not to be cut off or severed, Arr. Epict. 1.1.24.
que no puede ser cortado
τράχηλος
ἀν·απότμητος, ος, ον, qu’on ne peut retrancher, Arr. Epict. 1, 1, 24.
Étym. ἀν-, ἀποτέμνω.