ἀναπόστατος
ἀναπόστατος, unable to escape from
ἀναπό-στᾰτος, ον,
- unable to escape from, θανάτου Epigr.Gr. 526 (Beroe): abs., without means of escape, POxy. 1469.5 (iii A. D.).
- 2 δεσπότης ἀ. from whom there is no escape, Plu. Superst. 2.166e (codd.).
- 3 inseparable, Porph. Sent. 40.
I inseparable
σοῦ ἐστιν ἀ. κατ' οὐσίαν
II
1 que no puede escapar
θανάτου
• abs. POxy.1469.5 (III d.C.).
2 que no permite escapar
δεσπόται
ἀν·απόστατος, ος, ον [τᾰ] de qui ou de quoi l’on ne peut se dégager, Plut. M. 166e.
Étym. ἀν-, ἀφίστημι.
ἀναπόστατος, nicht abwendig zu machen ; aber δεσπότης, Plut. Superst. 4, ein Herr, von dem nicht loszukommen ist.