ἀναπόσπαστος
ἀναπόσπαστος, inseparable
ἀναπό-σπαστος, ον,
- inseparable, τοῦ ἑνός Dam. Pr. 113. Adv. -τως Simp. in Epict. p.6 D.
1 inseparable
τοῦ ἑνός
• subst.
τὸ τῆς κυριότητος ἀ.
2 adv. -ως inseparablemente Simp.in Epict.6.35.
ἀν·απόσπαστος, ος, ον, inséparable, Chrys. 4, 432.
Étym. ἀν-, ἀποσπάω.
ἀναπόσπαστος, nicht abgezogen, Sp.