ἀναφαίρετος
ἀναφαίρετος, not to be taken away
- not to be taken away, Men. Mon. 2, D.H. 8.74, D.Chr. 31.22; χάρις POxy. 273.15 (i A.D.); ὠφέλεια Just. Nov. 68Pr.; inseparable, opp. accidental, Stoic. 2.214 (? Diog.Bab.); not diminished by subtraction, Theol.Ar. 30. Adv. -ως PFlor. 47a4 (iii A.D.), Just. Nov. 2.3Intr.
I
1 del que nada se ha restado
op. ἀπρόσθετος
2 que no se puede quitar, irrevocable de abstr.
ἀρετά
ἀναφαίρετον κτῆμ' ἐστὶ παιδεία βροτοῖς
τιμή
ταῦτα μόνα ἐμά ἐστι καὶ ἀναφαίρετα
χάρις
• frec. en pap. e inscripciones de propiedades inalienable
τὰ προϋπάρχοντα
• inseparable
γένος δέ ἐστι πλειόνων καὶ ἀναφαιρέτων ἐννοημάτων σύλληψις
II adv. -ως de manera inalienable
τοῦτον (τὸν κλῆρον) ἀναφαιρέτως ἐχέτω
• de abstr.
τὸ ἀ. ὂν