ἀναφευκτικός
ἀναφευκτικός, given to flight
ἀνα-φευκτικός, ή, όν,
- given to flight, Str. 15.1.29.
que tiende a refugiarse en lo alto, trepador
ἐπὶ τὰ δένδρα
ἀναφευκτικός, ή, όν, habile à s’échapper en grimpant (dans les arbres) Str. 699.
Étym. ἀναφεύγω.
ἀναφευκτικός, zum Entfliehen geschickt, Strab.