ἀπάνουργος
ἀπάνουρ-γος, ον,
- = foreg., Plu. Sollert. 2.966b. Adv. -γως S.E. M. 2.77.
1 carente de artificio de pers., Iren.Lugd.Haer.1.9.4,
διδασκαλία
λόγοι
• subst. τὸ ἀ. carencia de artificio Plu.2.966b.
2 adv. -ως sin artificio
ἀ. ὑπέρ ἑαυτοῦ τοὺς λόγους ποιεῖσθαι
ἀ·πάνουργος, ος, ον, sans malice, simple, innocent, Plut. M. 966b.
Étym. ἀ, πανοῦργος.
ἀπάνουργος, ohne Listen u. Ränke, ἄνθρωπος οὐκ ἀπ. Ath. III.98a ; von Tieren, τὸ ἀπ., Plut. Sol. an. 9.