ἀπένθητος
ἀπένθ-ητος, ον, = foreg., A. Ag. 895, Eu. 912.
- 2 Pass., unlamented, LXX 2 Ma. 5.10, Epigr.Gr. 436 (Berytus).
1 que no sufre, libre de dolor
ἀπενθήτῳ φρενί
γένος
ἀπενθή[τους] ... τὰς τοῦ βίου διορθωσίας
πρόσωπον
Διώνυσος
• que nunca ha sufrido
τριῶν ἀπενθήτων ὀνόματα
2 no llorado, no lamentado
ὁ πλῆθος ἀτάφων ἐκρίψας ἀπένθητος ἐγενήθη
τέκνα ἀ.
γέρων βοῦς ἀ. δόμοισιν
prov. ref. a los que mueren de viejos
ἀ·πένθητος, ος, ον :
1 non regretté, Spt. 2 Macc. 5, 10 ||
2 qui ne s’afflige pas, Eschl. Ag. 895, Eum. 912, etc. ; Nonn. D. 11, 279, etc.
Étym. ἀ, πενθέω.
ἀπένθητος, 1) nicht betrauert. Sp.
2) nicht trauernd, φρήν Aesch. Ag. 869 ; Eum. 900 ; Nonn.
2) nicht trauernd, φρήν Aesch. Ag. 869 ; Eum. 900 ; Nonn.
ἀπένθητος
= ἀπενθής, Aesch.
πενθέω