ἀπαράκλητος
ἀπαράκλητος, unsummoned, volunteering
ἀπαρά-κλητος, ον,
- unsummoned, volunteering, Th. 2.98; εὔνοια Inscr.Prien. 108.43 (ii B. C.); καὶ παρακαλούμενος καὶ ἀ. Plu. Pyth. 2.403b, cf. CIG 2271.27 (Delos).
- II not to be consoled, Sch. A. Pr. 185.
I que no necesita ser llamado, voluntario
πολλοὶ ... ἀ. ... ἠκολούθουν
ὁ δῆμος ... ἀ.
τὰ προσήκοντα ἀπαράκλητοι πράττετε
καὶ παρακαλούμενος καὶ ἀ.
εὔνοια
II
1 inconsolable
πένθος
2 triste, desolado
τόπος
III adv. -ως voluntariamente
συνεμβαίνων
ἀ·παράκλητος, ος, ον, qui n’a pas reçu d’ordre, qui agit de son propre mouvement, Thc. 2, 98 ; Plut. M. 403b.
Étym. ἀ, παρακαλέω.
ἀπαράκλητος, 1) unaufgefordert, freiwillig, Thuc. 2.98 u. Sp.
2) untröstlich, Schol. Aesch. Prom. 185.
2) untröstlich, Schol. Aesch. Prom. 185.
ἀπαράκλητος
- unsummoned, volunteering, Thuc.